คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกล่าวถ้อยคำลามกอนาจารต่อหน้าธารกำนัล ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๓๗ ข้อ ๑ ศาลเดิมลงโทษจำเลย.
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยยืนด่าอยู่หน้าเรือนห่างบันไดเรือนสัก ๒ วา ภายในรั้วบ้านของจำเลยและบ้านจำเลยอยู่กลางทุ่งนา ไม่มีบ้านผู้ใดอยู่ติดต่อ พะยานโจทก์ได้ยินคำด่าของจำเลยก็เพราะบางคนนำม้าไปล่าม และบางคนไปสับหญ้าอยู่ห่าง ๆ ยังไม่พอถือว่าจำเลยได้กล่าวคำลามกอนาจารต่อหน้าธารกำนัล จะยกมาตรา ๓๓๗ ข้อ ๑ มาปรับเอาเป็นผิดแก่จำเลยไม่ได้ และไม่จำต้องวินิจฉัยว่าจำเลยได้ด่า ๆ ว่ากระไรเป็นลามกอนาจารหรือไม่ ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย. โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีความผิดตาม ม.๓๓๗ ข้อ ๑.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ารูปเรื่องการกระทำของจำเลยดังที่ศาลอุทธรณ์กล่าวไว้นั้น เมื่อมีบุคคลตั้ง ๓ คนซึ่งเป็นพะยานโจทก์ไปได้ยินคำด่าเข้า ถือได้ว่าจำเลยได้กล่าวคำลามกอนาจารต่อหน้าธารกำนัลตามความหมายแห่งมาตรา ๓๓๗ ข้อ ๑ แล้ว จึงย้อนสำนวนให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาคดีต่อไป.
