คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยสำหรับสินค้าจำพวกเดียวกับสินค้าของโจทก์ เครื่องหมายการค้าของจำเลยมีลักษณะของตัวอักษรเหมือนคล้ายกับตัวอักษรในเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เป็นการลวงสาธารณชนให้หลงผิดว่าสินค้าของจำเลยเป็นของโจทก์ เป็นการจงใจเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โจทก์ได้ยื่นคำร้องคัดค้านต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า แต่นายทะเบียนเครื่องหมายการค้าวินิจฉัยยกคำร้องคัดค้านของโจทก์ ต่อมาจำเลยได้ผลิตและจำหน่ายยาสีฟันบรรจุในฉลากกล่องซึ่งมีรูปลักษณะของกล่องและการวางตัวอักษรเหมือนคล้ายกับฉลากกล่องเครื่องหมายการค้าของโจทก์ โดยจำเลยได้ถือเอาผลแห่งการโฆษณาและชื่อเสียงเกียรติคุณในสินค้าของโจทก์เป็นทางทำมาหาได้ของจำเลย เพื่อให้ประชาชนหลงเชื่อว่าสินค้าของจำเลยเป็นสินค้าของโจทก์ เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตทำให้โจทก์เสียหาย
ขอให้ศาลพิพากษาว่าจำเลยไม่มีสิทธิจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย ให้จำเลยถอนคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าจากกองเครื่องหมายการค้า และห้ามจำเลยผลิตและจำหน่ายยาสีฟันที่บรรจุในฉลากกล่องตามฟ้องต่อไป จำเลยต่อสู้ว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยกับของโจทก์แตกต่างกันทั้งในความหมายและอ่านออกเสียง จำเลยชอบที่จะเลือกใช้ตัวอักษรและพื้นกล่องบรรจุเป็นสีสรรตามความเหมาะสม ไม่มีทางที่ผู้ซื้อจะเกิดความสับสนหลงผิด จำเลยเขียนตามแบบอักษรโรมันอย่างธรรมดาไม่ได้เลียนแบบของโจทก์ โจทก์ไม่เสียหาย ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า เครื่องหมายการค้ายาสีฟันของโจทก์จำเลยไม่เหมือนกัน จำเลยมีสิทธิจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยได้ แต่จำเลยจงใจเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ผู้ใช้หลงผิดได้ ทำให้โจทก์เสียหาย เป็นการละเมิดสิทธิโจทก์ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามที่ศาลกำหนด และห้ามจำเลยผลิตและจำหน่ายยาสีฟันที่บรรจุในฉลากกล่องตามฟ้องต่อไป
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยและของโจทก์ไม่มีลักษณะเหมือนหรือคล้ายกัน จำเลยมีสิทธิจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยได้ แต่จำเลยได้ผลิตและจำหน่ายยาสีฟันบรรจุในฉลากกล่องซึ่งมีรูปลักษณะของกล่องและการวางตัวอักษรเหมือนคล้ายกับฉลากกล่องเครื่องหมายการค้าของโจทก์ ถึงแม้จะฟังว่าจำเลยมีสิทธิในฐานะเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าตามที่ขอจดทะเบียนไว้ก็ตาม แต่จำเลยไม่อาจใช้เครื่องหมายการค้านั้นมาประดิษฐ์ดัดแปลงโดยจงใจเลียนแบบเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพราะเป็นการใช้สิทธิซึ่งมีแต่จะให้เกิดเสียหายแก่โจทก์ จำเลยต้องรับผิดตามฟ้อง
ที่จำเลยฎีกาว่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยคลาดเคลื่อนด้วยข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการกำหนดค่าเสียหาย เห็นว่า จำเลยกระทำละเมิดอันเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย แต่ปริมาณความเสียหายนั้น ข้อเท็จจริงยังไม่แจ้งชัด ศาลกำหนดให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๘ ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย.
