คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ เนื่องด้วยพนักงานท้องถิ่นเทศบาลมีคำสั่งให้โจทก์รื้อห้องเช่ารายนี้เพราะไม่ถูกสุขลักษณะ แต่จำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงต้องฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ชั้นแรกนายกเทศบาลได้มีคำสั่งอ้างอำนาจตามมาตรา ๑๓ แห่ง พ.ร.บ.สาธารณะสุข พ.ศ.๒๔๘๔ ถึงจำเลยและโจทก์คนละฉบับ ให้รื้อห้องรายพิพาทให้เสร็จภายใน ๑๕ วัน เพราะหด้องรายพิพาทเป็นสถานที่ไม่ถูกสุขลักษณะต่อมาเทศบาลได้มีคำสั่งถึงจำเลยอีกคนละ ๑ ฉบับให้ระงับเหตุรำคาญของห้องรายพิพาท ซึ่งเป็นการแสดงอยู่ในตัวว่า การระงับความรำคาญเป็นอันเพียงพอสำหนับห้องรายพิพาท ห้องรายพิพาทมีสภาพยังไม่ถึงขนาดที่จะต้องรื้อถอนตาม พ.ร.บ.สาธารณะสุข พ.ศ.๒๔๘๔ มาตรา ๑๓ โจทก์จึงไม่อาจอาศัยอำนาจตามคำสั่งฉบับแรกที่ให้รื้อถอนห้องพิพาท มาฟ้องขับไล่จำเลยดังที่โจทก์กระทำมา ฉะนั้นจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
