คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 10,000 บาท ตกลงให้ดอกเบี้ยชั่งละบาทต่อเดือน จำเลยไม่ชำระต้นเงินและดอกเบี้ย จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่าได้ชำระหนี้แล้วและโจทก์ทำใบรับให้ไว ้แต่สัญญาไม่ได้คืนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าเอกสาร ล.1 และ ล.2 ควรรับฟังได้ เพราะเป็นเอกสารที่จำเลยอ้างเพื่อแสดงว่าไม่มีหนี้สิน ไม่จำต้องปิดอากรแสตมป์ศาลฎีกาเห็นว่าเอกสาร ล.1 และ ล.2 (ที่จำเลยอ้างว่าเป็นใบรับเงินของโจทก์) ไม่ได้ปิดอากรแสตมป์เลย จึงนำมาใช้เป็นพยานหลักฐานในคดีแพ่งหาได้ไม่ และจะนำพยานบุคคลมาสืบว่าได้มีการใช้ต้นเงินกู้แล้วก็ไม่ได้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่าประมวลรัษฎากร มาตรา 118 หมายความเฉพาะตราสารที่บุคคลอ้างอิงในคดีแพ่งเพื่อเรียกร้องหนี้สินไม่หมายถึงหลักฐานที่จำเลยอ้างว่าได้ชำระหนี้สินแล้วเป็นความเข้าใจที่ไม่ถูกต้อง ศาลฎีกาไม่เชื่อว่าจำเลยจะได้ใช้ทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยเงินกู้ให้โจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
