คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้เดิมโจทก์ฟ้องนายซือพวกกับพวกเป็น 3 สำนวน มีข้อหาว่าลักลอบนำทอง เครื่องทองรูปพรรณและเงินตราออกนอกราชอาณาจักรไทยโดยมิได้เสียภาษีและมิได้รับอนุญาต ในชั้นต้นจำเลยให้การปฏิเสธและยกข้อกฎหมายขึ้นตัดฟ้องหลายประการภายหลังที่ศาลอาญาสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว นายกำตง แซ่ลิ้มกับจำเลยบางคนยื่นคำร้องมีข้อความสำคัญว่า ขอให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้องของโจทก์ทุกประการ ขอให้ศาลลงอาญาแต่ในสถานเบาและแยกพิพากษาคดีส่วนตัวของจำเลยผู้กลับให้การรับสารภาพให้เสร็จสิ้นไปด้วยโจทก์ไม่ คัดค้านศาลอาญาจึงแยกพิพากษาคดีที่จำเลยรับสารภาพโดยฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทำผิดตามฟ้อง วางโทษความผิดในบทที่หนักคือตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกและนำเข้าซึ่งสินค้าบางอย่าง 2482 มาตรา 9 ปรับ 5,000 บาท
ลดฐานพยายาม 1 ใน 3 ฐานรับสารภาพ1 ใน 3 คงเหลือโทษปรับ 2,222 บาท 22 สตางค์ของกลางริบนายกำตง แซ่ลิ้มผู้เดียวอุทธรณ์ว่าพนักงานสอบสวนทำการสอบสวนโดยไม่มีอำนาจตามกฎหมายขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เมื่อจำเลยกลับให้การใหม่รับสารภาพตามฟ้องนั้น ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้ขอถอนข้อตัดฟ้องในคำให้การเดิม ข้อตัดฟ้องของจำเลยในปัญหาข้อกฎหมายจึงยังคงอยู่เป็นประเด็นที่ศาลจะต้องวินิจฉัย แล้วศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต่อไปว่า จำเลยมีบ้านเรือนอยู่ในจังหวัดพระนครหรือธนบุรี การกระทำผิดเกิดขึ้นที่ตำบลดอนเมืองอำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร ร.ต.อ.เชื้อเป็นผู้ทำการสอบสวนโดยอธิบดีกรมตำรวจเป็นผู้สั่ง คำสั่งของอธิบดีกรมตำรวจในเรื่องนี้ไม่ขัดต่อกฎหมายแต่อย่างใด
การสอบสวนจึงเป็นการชอบด้วยกฎหมายแล้ว อุทธรณ์นายกำตง จำเลยฟังไม่ขึ้นนายกำตงจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้จำเลยจะฎีกาได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้นฎีกาของจำเลยซึ่งอ้างว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่มีข้อความว่าให้ยืน ยก แก้หรือกลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 214 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญานั้นเห็นว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ปรากฏข้อความว่าอุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น ซึ่งแสดงว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้นเอง ฎีกาของจำเลยข้อนี้จึงตกไปส่วนข้อที่จำเลยฎีกาอ้างว่าเป็นข้อกฎหมายว่าพนักงานสอบสวนคดีนี้ไม่มีอำนาจตามกฎหมาย เท่ากับไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการจึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น
เห็นว่าแม้จำเลยจะได้ยกความข้อนี้ขึ้นต่อสู้ไว้ในคำให้การชั้นแรกของจำเลยก็ดี แต่ต่อมาจำเลยได้กลับให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดตามฟ้องโจทก์ทุกประการ ตามคำให้การจำเลยใหม่นี้เป็นการแสดงอย่างชัดแจ้งว่า จำเลยไม่ติดใจต่อสู้คดีในข้อกฎหมายที่ได้ต่อสู้ไว้ในคำให้การฉบับแรกนั้นแล้วมิฉะนั้นจำเลยจะขอให้ลงโทษแต่ในสถานเบาและแยกพิพากษาคดีส่วนตัวจำเลยให้เสร็จสิ้นไปได้อย่างไร ฉะนั้นข้อต่อสู้ของจำเลยชั้นเดิมในข้อที่ว่าการสอบสวนไม่ชอบด้วยกฎหมาย จึงไม่เป็นปัญหาที่ศาลจะยกขึ้นวินิจฉัยต่อไปอีก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งในคดีเรื่องนี้การที่จะฟังว่าเจ้าพนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนหรือไม่นั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงเพราะในการนี้อาจต้องพิจารณาข้อบังคับทั้งหลายซึ่งว่าด้วยอำนาจและหน้าที่ของตำรวจเป็นข้อประกอบด้วยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 16 เมื่อข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ไม่ปรากฏว่าอำนาจสอบสวนของพนักงานสอบสวนมิได้เป็นไปตามกฎหมายและข้อบังคับทั้งหลายอันว่าด้วยอำนาจและหน้าที่ของตำรวจในข้อใดแล้ว ก็ไม่มีข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยว่าการสอบสวนนั้นจะใช้ได้หรือไม่พิพากษายืน
