คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ห้ามโจทก์และพรรคพวกของโจทก์ไม่ให้เกี่ยวข้องในที่ดินของโจทก์ และไปแจ้งความให้อำเภอห้ามปรามโจทก์มิให้ทำนาในที่ของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยได้ซื้อมา การกระทำของจำเลยเป็นการรบกวนแย่งกรรมสิทธิ์โจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องจำเลยให้การและฟ้องแย้ง แต่ในที่สุดถอนฟ้องแย้ง คงให้การว่าจำเลยเป็นผู้ประมูลซื้อที่พิพาทได้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลจำเลยได้ชำระราคาต่อศาลครบถ้วนและศาลได้มีหนังสือสั่งให้ทางอำเภอโอนให้จำเลยแล้ว จำเลยได้ครอบครองตลอดมา ต่อมาโจทก์นำพรรคพวกบุกรุกเข้าทำนาในที่พิพาท จำเลยร้องเรียนให้ทางอำเภอห้ามโจทก์ โจทก์ไม่ยอมเชื่อ กลับนำคดีมาฟ้อง
จำเลยได้ซื้อที่นารายพิพาทจากการขายทอดตลาดต่อศาลโดยสุจริต โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลย และโจทก์ฟ้องซ้ำในวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์จำเลยรับกันว่าที่ดินพิพาทแปลงนี้จำเลยซื้อได้จากการขายทอดตลาดของศาล ศาลสั่งให้อำเภอโอนให้จำเลย แต่อำเภอยังมิได้โอนเพราะโจทก์ไปยื่นคำร้องคัดค้านไว้ค่าเสียหายในการไม่ได้ทำนาคิดเป็นเงินปีละ 800 บาทศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีพอชี้ขาดได้แล้ว จึงสั่งงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วพิพากษาว่าตามคำฟ้องและคำขอท้ายฟ้อง โจทก์มิได้ขอให้ศาลเพิกถอนการขายทอดตลาดว่าเป็นไปโดยมิชอบมิควรหรือไม่ถูกต้องประการใดไม่ จำเลยซื้อที่พิพาทจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลโดยสุจริต ถึงจะสืบพยานไปและฟังได้ว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ศาลก็บังคับจำเลยตามโจทก์ขอไม่ได้
เพราะสิทธิของจำเลยในฐานะผู้ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดของศาลยังคงมีอยู่โดยสมบูรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยได้ซื้อที่พิพาทไว้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลโดยสุจริต คดีจึงต้องด้วยบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 ซึ่งบัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้น ท่านว่ามิเสียไป ถึงแม้ภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นมิใช่ของจำเลยหรือลูกหนี้โดยคำพิพากษา หรือผู้ล้มละลาย" สิทธิของจำเลยในฐานะผู้ซื้อที่พิพาทจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลจึงยังคงมีอยู่
ฉะนั้น ถึงแม้โจทก์จะสืบพยานในประเด็นตามที่โจทก์ฟ้องและฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ก็ไม่ทำให้โจทก์ชนะคดีได้ ดังคำพิพากษาฎีกาที่ 63-64/2506 ที่โจทก์ว่ามาตรา 1330 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์หมายถึงบุคคลซื้อทรัพย์สินทั่วไป ไม่ใช่การซื้อทรัพย์สินที่กฎหมายบัญญัติให้มีพิธีการโอน เช่นอสังหาริมทรัพย์ นั้น เห็นว่า บทบัญญัติมาตรา 1330 ย่อมใช้บังคับถึงการขายทอดตลาดทรัพย์สินทั่วไปรวมถึงอสังหาริมทรัพย์ด้วยพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
