คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 10,000 บาท กำหนดชำระต้นเงินคืนในวันที่ 12 เมษายน 2501 จำเลยที่ 2 เป็นผู้ค้ำประกัน โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยชำระแล้ว แต่จำเลยไม่ชำระขอให้ศาลบังคับจำเลยที่ 1 ให้การว่า ได้นำเงินต้นและดอกเบี้ยไปให้แก่จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันเพื่อนำไปชำระให้แก่โจทก์แล้วจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่เคยนำเงินต้นและดอกเบี้ยมามอบให้ หนี้รายนี้มีกำหนดชำระตามสัญญาแน่นอน เมื่อครบกำหนดแล้วโจทก์ไม่บอกกล่าวให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้เมื่อเดือนกรกฎาคม 2501จำเลยที่ 1 ขายห้องแถวเป็นเงิน 7,000 บาท จำเลยที่ 2 ได้บอกให้โจทก์ทราบ โจทก์ละเลยไม่จัดการ แสดงว่าโจทก์ได้ผ่อนเวลาชำระหนี้แก่จำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ย่อมหลุดพ้นความรับผิดศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายแล้วพิพากษาให้จำเลยที่ 1ชำระหนี้ตามฟ้องแก่โจทก์ถ้าจำเลยที่ 1 ไม่สามารถชำระได้ก็ให้จำเลยที่ 2 ใช้แทนจำเลยที่ 2 แต่ผู้เดียวอุทธรณ์ว่า
เจ้าหนี้ผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ ผู้ค้ำประกันย่อมหลุดพ้นความรับผิดศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า นายประกันจะหลุดพ้นจากความรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 เมื่อปรากฏว่า เจ้าหนี้ยอมผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้โดยผู้ค้ำประกันมิได้ตกลงด้วยแต่ข้อเท็จจริงคดีนี้คงฟังได้แต่เพียงว่า เจ้าหนี้มิได้ฟ้องจำเลยให้ชำระหนี้ในเมื่อหนี้นั้นล่วงเลยกำหนดชำระแล้ว หาปรากฏว่าโจทก์ได้ยินยอมตกลงผ่อนเวลาชำระหนี้ให้แก่จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกหนี้ไม่ การที่จำเลยที่ 1 ขายทรัพย์ไปและโจทก์ไม่ฟ้องในตอนนั้น จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นนายประกันก็มีทางแก้ โดยขอชำระหนี้เสียเองตามความในมาตรา 701 แล้วไปฟ้องไล่เบี้ยเอาจากลูกหนี้ตามความในมาตรา 693 การที่โจทก์ยังไม่ใช่สิทธิเรียกร้องให้ลูกหนี้ชำระหนี้เมื่อถึงกำหนดเวลาชำระหนี้นั้น
ไม่ใช่เป็นการผ่อนเวลาให้แก่ลูกหนี้ และการที่ผู้ค้ำประกันได้เตือนให้เจ้าหนี้ฟ้องลูกหนี้และเจ้าหนี้ไม่ฟ้อง ก็ไม่ใช่เป็นเรื่องผ่อนเวลาอันจะทำให้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้นจากความรับผิดพิพากษายืน ให้จำเลยที่ 2 เสียค่าทนายความชั้นฎีกาแทนโจทก์เป็นเงินหนึ่งร้อยห้าสิบบาท
