คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์จำเลยพิพาทกันเรื่องทรัพย์มฤดกในชั้นฎีกามีปัญหาฉะเพาะเรื่องเอาทรัพย์มฤดกตีใช้หนี้ คือจำเลยที่ ๑ ฝากเงินผู้ตายไว้โจทก์และจำเลยอื่นได้ยินยอมด้วยวาจาให้หักเอาทรัพย์มฤดกใช้หนี้เงินนั้น จำเลยที่ ๑ ได้หักเอาทรัพย์มฤดกใช้หนี้ของตนไปแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการที่โจทก์ยอมให้เอาทรัพย์มฤดกใช้หนี้เป็นการสละมฤดก ตามประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๑๖๑๒ ต้องทำเป็นหนังสือจึงพิพากษาว่าการตกลงให้เอามฤดกใช้หนี้รายนี้ใช้ไม่ได้
ศาลอุทธรณ์เห็นว่ากรณีเป็นเรื่องเจ้าของทรัพย์รวมยอมให้เจ้าของคน ๑ จำหน่ายทรัพย์ตามมาตรา ๑๓๖๑ ซึ่งไม่ต้องทำเป็นหนังสือจึงพิพากษาให้จำเลยชนะคดี โจทก์ฎีกาว่ากรณีเป็นการทำสัญญาปราณีประนอมยอมความต้องทำเป็นหนังสือตามมาตรา ๘๕๑ ศาลฎีกาตัดสินว่า ข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่ามีข้อพิพาทใดเกิดขึ้นหรือคู่สัญญาคาดหมายว่าจะมีข้อพิพาทใดเกิดขึ้น เป็นแต่ยอมให้เอาทรัพย์มฤดกใช้หนี้ จึงไม่ได้เป็นไปในทางระงับข้อพิพาท และการเอาทรัพย์อย่างอื่นใช้หนี้แทนเงิน ไม่จำต้องทำเป็นหนังสือ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
