เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ในทาวน์เฮาส์และที่ดินและยังไม่มีสิทธิที่จะเข้าอยู่อาศัยในทาวน์เฮาส์ดังกล่าว สัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยเป็นเพียงสัญญาจะซื้อขาย โจทก์ยังค้างชำระค่าทาวน์เฮาส์และที่ดิน จำเลยจะส่งมอบทาวน์เฮาส์และที่ดินให้แก่โจทก์เข้าอยู่อาศัยเมื่อจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมระหว่างโจทก์กับจำเลยแล้ว จำเลยไม่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าทางเข้าทาวน์เฮาส์และที่ดินของจำเลยมีความกว้างขนาด8 เมตร จำเลยทำทางเข้ากว้าง 6 เมตร มีความเหมาะสมในการใช้สอยแล้ว โจทก์มีสิทธิที่จะใช้เป็นทางเข้าออกได้ตามที่จำเลยทำให้การก่อสร้างตึกแถวลงในที่ดินติดกับทางเข้าเป็นสิทธิของจำเลยและมิได้สร้างรุกล้ำเข้าไปในถนนที่จำเลยจัดสร้างไว้สำหรับเป็นทางเข้า
โจทก์ไม่ได้รับความเสียหายจากการก่อสร้างตึกแถวของจำเลย จำเลยไม่ได้ผิดสัญญาและไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยรื้อถอนตึกแถวที่รุกล้ำเข้าไปในแนวถนนทางเข้าหมู่บ้านจัดสรรซึ่งมีความกว้าง 8 เมตรโดยให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายด้วยตนเอง และให้จำเลยก่อสร้างถนนในส่วนที่รื้อถอนดังกล่าวให้เรียบร้อย โดยให้ถนนช่วงที่เชื่อมต่อกับซอยขุนนามมีความกว้าง 8 เมตรจนจรดถนนในโครงการก่อสร้างทาวน์เฮาส์ที่โจทก์ซื้อจากจำเลยตามสัญญาจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้แย้งกันรับฟังได้ว่า จำเลยเป็นเจ้าของโครงการและจัดสรรบ้านบางกระบือทาวน์เฮาส์ในซอยสามเสน 32 (ซอยขุนนาม)
แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิตกรุงเทพมหานคร ตามโครงการมีการจัดสรรทาวน์เฮาส์ขายจำนวน17 ห้อง เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2531 โจทก์ทำสัญญาจะซื้อทาวน์เฮาส์ดังกล่าวจากจำเลยจำนวน 1 ห้อง ปรากฏตามหนังสือสัญญาจะซื้อขายที่ดินและจ้างเหมาก่อสร้างทาวน์เฮาส์ เอกสารหมาย จ.3จำเลยได้ก่อสร้างตึกแถวขึ้นที่ปากทางเข้าโครงการดังกล่าวโดยเว้นเป็นถนนด้านที่ติดกับซอยขุนนามมีความกว้าง 6 เมตร ปรากฏตามแผนผังก่อสร้างชุดที่ 1, 2จำเลยฎีกาข้อแรกในปัญหาอำนาจฟ้องของโจทก์ว่า สัญญาระหว่างโจทก์จำเลยไม่ได้ระบุถึงที่ดินส่วนที่ทำถนนพิพาท การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ เห็นว่าโจทก์กล่าวอ้างในฟ้องว่าจำเลยได้ก่อสร้างตึกแถวรุกล้ำเข้าในเขตแนวถนนที่จำเลยได้มีข้อตกลงตามสัญญาที่ทำไว้กับโจทก์และตามแผนผังที่ได้โฆษณาไว้ในแนวถนน 2 เมตรหากข้อเท็จจริงเป็นดังข้ออ้างของโจทก์
การกระทำของจำเลยย่อมเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องคดีนี้จำเลยฎีกาข้อหลังว่า ตามหนังสือสัญญาจะซื้อขายที่ดินและจ้างเหมาก่อสร้างทาวน์เฮาส์เอกสารหมาย จ.3 ไม่ได้ระบุเรื่องการทำถนนพิพาทไว้ว่ามีความกว้างเท่าใด การที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์นำเอาพฤติการณ์แห่งคดีมาวินิจฉัยว่าจำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญาเป็นการไม่ชอบ และจำเลยซื้อที่ดินเพื่อทำถนนพิพาทจากนายชูชาติกว้างเพียง 6 เมตรเท่านั้น ไม่มีเหตุที่จะบังคับให้จำเลยทำถนนกว้างถึง 8 เมตร ในข้อนี้พยานโจทก์มีตัวโจทก์เบิกความประกอบเอกสารว่าโจทก์มีความประสงค์จะซื้อบ้านเพื่ออยู่อาศัย โจทก์เห็นประกาศโครงการจัดสรรทาวน์เฮาส์ของจำเลย จึงเข้าไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ของจำเลย
ณ สำนักงานขายโครงการดังกล่าว เจ้าหน้าที่ของจำเลยได้มอบแผ่นปลิวโฆษณาโครงการและผังบริเวณของโครงการตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 แก่โจทก์ โจทก์จึงได้จองซื้อห้องหมายเลข 7และได้ทำสัญญาจะซื้อไว้ตามหนังสือสัญญาจะซื้อขายที่ดินและจ้างเหมาก่อสร้างทาวน์เฮาส์ เอกสารหมาย จ.3 จากจำเลย โดยมีการตกลงกันด้วยว่าจำเลยจะต้องสร้างถนนคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดกว้าง8 เมตร ยาว 60 เมตร จากซอยขุนนามผ่านกลางหมู่บ้านจัดสรร ตามผังบริเวณโครงการเอกสารหมาย จ.2 นอกจากนี้โจทก์ยังมี นายสุวรรณโควินทะรักษา และนางสาวพิไล เทพลักษณเลขาซึ่งได้ทำสัญญาจะซื้อทาวน์เฮาส์จากจำเลยเช่นเดียวกับโจทก์เบิกความสนับสนุนคำเบิกความของโจทก์ว่ามีข้อผูกพันที่จำเลยต้องทำถนนกว้าง 8 เมตรตลอดสายโดยเริ่มจากซอยขุนนามผ่านตลอดโครงการกลางหมู่บ้านทาวน์เฮาส์ที่จัดสรรด้วย และจำเลยเองก็เบิกความรับแผ่นปลิวโฆษณาโครงการตามเอกสารหมาย
จ.1 และเบิกความตอบคำถามค้านรับว่าได้นำผังบริเวณของโครงการตามเอกสารหมาย จ.2 ไปยื่นขออนุญาตก่อสร้างโครงการทาวน์เฮาส์ดังกล่าวต่อเขตดุสิต จึงรับฟังได้ว่าจำเลยได้โฆษณาขายทาวน์เฮาส์ดังกล่าวโดยระบุว่ามีถนนพิพาทเชื่อมต่อจากซอยขุนนามขนาดกว้าง 8 เมตร อยู่ในโครงการด้วย การที่โจทก์เข้าทำสัญญากับจำเลยโดยเชื่อตามคำโฆษณาดังกล่าวจึงเข้าลักษณะเป็นการซื้อขายตามคำพรรณนา จำเลยย่อมมีหน้าที่ต้องส่งมอบทรัพย์สินที่ซื้อขายให้ตรงตามคำพรรณนาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 503 วรรคสอง ที่จำเลยอ้างมาในฎีกาว่าศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงนอกเหนือจากที่ปรากฏตามหนังสือสัญญาจะซื้อขายที่ดินและจ้างเหมาก่อสร้างทาวน์เฮาส์เอกสารหมาย
จ.3 เป็นการไม่ชอบเห็นว่าการที่ศาลรับฟังข้อเท็จจริงตามแผ่นปลิวโฆษณา โครงการและผังบริเวณของโครงการตามเอกสารหมาย จ.1 และ จ.2 ก็เพื่อชี้หรืออธิบายถึงความผูกพันในหนังสือสัญญาจะซื้อขายที่ดินและจ้างเหมาก่อสร้างทาวน์เฮาส์เอกสารหมาย จ.3 ว่ามีเพียงใด หาเป็นการไม่ชอบตามฎีกาของจำเลยไม่และที่จำเลยยกขึ้นอ้างในฎีกาว่าจำเลยซื้อที่ดินจากนายชูชาติสำหรับทำถนนพิพาทเพียงกว้าง 6 เมตร จะบังคับให้จำเลยทำถนนพิพาทถึง 8 เมตรไม่ได้นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยได้ซื้อที่ดินส่วนที่ก่อสร้างตึกแถวที่ล้ำเข้าไปในแนวถนนพิพาทจากนายชูชาติเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2531 ปรากฏตามภาพถ่ายโฉนดและบันทึกเพิ่มเติมต่อท้ายสัญญาจะซื้อขายที่ดินเอกสารหมาย ล.2 และ ล.3 กรณีย่อมอยู่ในวิสัยที่สามารถบังคับให้จำเลยปฏิบัติตามข้อผูกพันที่จำเลยมีต่อโจทก์ได้ คำพิพากษาศาลล่างทั้งสองชอบแล้วฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
