คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่าจำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยใช้ตึกที่เช่าเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ได้รับความคุ้มครองตามพระราบบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ แล้ว ศาลชั้นต้นตัดสินยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สัญญาเช่าระหว่างโจทก์จำเลยได้สิ้นสุดลงแล้ว โดยโจทก์บอกเลิก คงเหลือปัญหาที่โจทก์จำเลยเถียงกันว่า ตึกเช่านี้ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ หรือใช้ประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งศาลชั้นต้นยังไม่ได้วินิจฉัย จึงพิพากษายอมให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานแล้วพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์มีสิทธิบอกเลิกการเช่าได้ ตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ๒๔๘๘ ม. ๓ และจำเลยก็ไม่มีสิทธิที่จะอยู่ต่อไป หากที่เช่านั้นใช้ประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ๒๔๘๙, ๒๔๙๐ ไม่คุ้มครองจำเลย เพราะไม่มีผลย้อนหลังไปลบล้างสิทธิของโจทก์ซึ่งมีอยู่ก่อนแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
