คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอไถ่ถอนนาพิพาทคืน จำเลยต่อสู้ว่า ได้ซื้อจากโจทก์และบุตรครอบครองเป็นเจ้าของมา 14 ปีแล้วได้ความว่า โจทก์ได้มอบนาพิพาทให้มารดาจำเลยทำต่างดอกเบี้ยแล้ว มารดาจำเลยมอบให้จำเลยทำ เมื่อประมาณ 12 ปีมาแล้วจำเลยได้แสดงต่อโจทก์ว่า มารดายกที่รายนี้ให้จำเลยแล้ว จำเลยจะเอาที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์โดยยอมเพิ่มเงินให้โจทก์อีก 250 บาท โจทก์และบุตรผู้มีชื่อในโฉนดก็ยอมตกลง และไปขอโอนโฉนดให้จำเลยแต่ขัดข้องโดยบุตรโจทก์ที่มีชื่อในโฉนดไปไม่ครบเลยไม่ได้โอนกัน และจำเลยไม่ได้จ่ายเงิน 250 บาทให้โจทก์ จำเลยคงครอบครองนาพิพาทและโฉนดมาจนบัดนี้ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการครอบครองแทนโจทก์พิพากษาให้จำเลยรับชำระหนี้ และคืนนาพิพาทให้โจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า
การครอบครองของจำเลยในตอนหลังตั้งแต่จำเลยได้แสดงเจตนาจะเอาที่พิพาทเป็นสิทธิตลอดมาจนถึงวันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้ว เป็นการครอบครองในฐานะเป็นเจ้าของจำเลยย่อมได้กรรมสิทธิ์ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ในตอนแรกแม้จะถือว่าครอบครองแทนโจทก์ แต่จำเลยได้บอกกล่าวแก่โจทก์แล้วว่าจำเลยไม่เจตนาจะยึดถือนาพิพาทไว้แทนโจทก์ต่อไป ซึ่งโจทก์ก็ยอมตกลง เห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ว่าการครอบครองของจำเลยภายหลังที่ได้แสดงเจตนาจะเอาที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ดังกล่าว เป็นการครอบครองในฐานะเป็นในฐานะเป็นเจ้าของโดยสงบและเปิดเผยเป็นเวลากว่า 10 ปี ย่อมได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
