คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวน 37,256.30 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 22,278 บาท นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์ และให้จำเลยชำระค่าใช้จ่ายส่วนกลางรายเดือนในอัตราของห้องชุดที่จำเลยมีกรรมสิทธิ์ รวมทั้งค่าใช้จ่ายอื่นใดที่เกิดขึ้นตามข้อบังคับของโจทก์และ พ.ร.บ. อาคารชุด พ.ศ. 2522 ในระหว่างที่จำเลยยังคงเป็นเจ้าของผู้ถือกรรมสิทธิ์ในห้องชุดดังกล่าวอยู่นับแต่เดือนมีนาคม 2542 เป็นต้นไปให้แก่โจทก์
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ระหว่างพิจารณา จำเลยแถลงสละประเด็นข้อพิพาทตามคำให้การและยอมรับข้อเท็จจริงตามฟ้องโจทก์ทั้งหมด คงต่อสู้เพียงประเด็นเดียวว่า จำเลยค้างชำระหนี้โจทก์ตามฟ้องหรือไม่ เพียงใด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 27,979.88 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 22,278 บาท นับแต่วันที่ 5 มีนาคม 2542 ไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000 บาท คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาของจำเลยข้อ 1 ข้อ 3 และข้อ 4 อันเป็นฎีกาเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายส่วนกลาง ค่าเบี้ยประกันภัยและเบี้ยปรับนั้น ศาลชั้นต้นมิได้สั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์ในปัญหาทั้งสามข้อดังกล่าว เพราะเห็นว่าเป็นปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งโจทก์ยอมรับมิได้โต้แย้ง จำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ปัญหาดังกล่าวศาลอุทธรณ์จึงมิได้วินิจฉัยให้ การที่โจทก์ฎีกาในปัญหาดังกล่าวขึ้นมาอีก จึงต้องถือว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลอุทธรณ์ ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย คงมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยข้อ 2 เพียงว่า การที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระค่ารักษามาตรวัดน้ำประปา และค่ารักษาคู่สายโทรศัพท์ภายใน
ทั้งที่โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระค่าน้ำประปาและค่าโทรศัพท์เป็นการพิพากษานอกฟ้องนอกประเด็นหรือไม่ เห็นว่า เอกสารท้ายฟ้องถือเป็นส่วนหนึ่งของคำฟ้อง แม้คำฟ้องของโจทก์จะระบุเพียงว่า จำเลยค้างชำระค่าน้ำประปาเป็นเงิน 660 บาท และค่าโทรศัพท์เป็นเงิน 1,100 บาท แต่ในตารางการคำนวณอัตราดอกเบี้ยและทุนทรัพย์เอกสารท้ายฟ้องหมายเลข 6 ระบุว่า ค่าน้ำประปา รวมถึงค่ารักษามาตรและค่าโทรศัพท์ รวมถึงค่ารักษาคู่สายโทรศัพท์ภายใน ดังนั้น ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยชำระค่ารักษามาตรวัดน้ำประปา และค่ารักษาคู่สายโทรศัพท์ภายใน จึงมิได้เป็นการพิพากษานอกฟ้องนอกประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่า โจทก์มิได้นำทรัพย์ดังกล่าวไปดูแลรักษาแทนจำเลย หรือชำระค่ารักษาทรัพย์ดังกล่าวแก่หน่วยงานของรัฐผู้ให้บริการ จึงไม่มีสิทธิเรียกเงินจำนวนดังกล่าวจากจำเลยนั้น
จำเลยมิได้ต่อสู้ไว้ในให้การ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
