คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่พิพาท นายชลอเป็นผู้เช่าต่อมานายชลอผิดสัญญาโดยนำไปให้เช่าช่วง โจทก์จึงฟ้องขับไล่ศาลพิพากษาให้นายชลอรื้อโรงเรือนและสิ่งปลูกสร้าง คดีถึงที่สุดแล้วตามสำนวนคดีแดงที่ 115/2494 นายชลอไม่สามารถรื้อถอนโรงเรือนและสิ่งปลูกสร้างได้เพราะจำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ศาลห้ามไม่ให้จำเลยและบริวารเข้าใช้สิทธิ์ ฯลฯจำเลยต่อสู้ว่าคดีนั้นศาลพิพากษาว่าจำเลยและผู้เช่ารายอื่น ๆ ไม่ใช่บริวารของนายชลอ การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องจึงเป็นการฟ้องซ้ำและต่อสู้อื่น ๆ อีกหลายประการศาลแพ่งเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำ เพราะคดีก่อนเป็นเรื่องจำเลยคัดค้านว่าตนไม่ใช่บริวารของนายชลอเป็นคนละประเด็นกับคดีนี้ การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดสิทธิ์โจทก์ พิพากษาห้ามมิให้ใช้สิทธิและอำนาจครอบครองเรือนพิพาท ฯลฯ และศาลอุทธรณ์คงพิพากษาแก้แต่เฉพาะค่าเสียหาย นอกจากที่แก้นี้คงยืนจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีแพ่งแดงที่ 115/2494 นั้นเป็นเรื่องโจทก์ฟ้องนายชลอซึ่งศาลพิพากษาให้นายชลอรื้อโรงเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินโจทก์ ในชั้นบังคับคดีนายชลอไม่สามารถจะทำตามคำบังคับได้เพราะนายซูการา นายอุย นายจำนงค์ และนายชลาศิลป์จำเลยไม่ยอมออกจากโรงเรือนซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินโจทก์ ๆ จึงขอให้เรียกคนเหล่านั้นมาบังคับให้ออกในฐานเป็นบริวารของนายชลอ แต่นายชลาศิลปมิได้มาศาลมีแต่นางเพลินจำเลยมาศาล แถลงว่านายชลาศิลปจำเลยป่วยสติไม่ดี ที่สุดนางเพลินได้ยื่นคำร้องคัดค้านเข้ามาโต้เถียงโจทก์ว่าไม่ใช่บริวารนายชลอ แต่ต่อมาได้ถอนคำคัดค้านไปแล้ว ศาลคงพิจารณาไต่สวนพยานไปในชั้นบังคับคดีเฉพาะข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับนายซูการา นายอุย นายจำนงค์เท่านั้น คำสั่งของศาลชั้นบังคับคดีในคดีก่อนจึงไม่ผูกพันจำเลยในคดีนี้แต่อย่างไร โจทก์จึงมีสิทธินำคดีมาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ได้ไม่เป็นการฟ้องซ้ำ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
