คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยโดยทุจริตได้หลอกลวงนางบุญหนักด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จให้มอบเงินแก่จำเลยเพื่อนำไปซื้อเบี้ยเลี้ยงตำรวจนางบุญหนักหลงเชื่อได้มอบเงินให้จำเลยไป ๗๐,๐๐๐ บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑ และให้จำเลยใช้เงิน ๗๐,๐๐๐ บาทแก่ผู้เสียหาย นางบุญหนักได้รับอนุญาตเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ
จำเลยให้การว่าไม่ได้หลอกลวง จำเลยยืมเงินผู้เสียหายไป ๗๐,๐๐๐ บาทเพื่อใช้กิจส่วนตัว จะคืนให้ในไม่ช้า และเพิ่มเติมคำให้การว่า จำเลยยืมเงินผู้เสียหายไป ๗๐๐ บาทเท่านั้นและตัดฟ้องว่าผู้เสียหายเคยฟ้องจำเลยในข้อหาเดียวกันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ได้ถอนฟ้องไปแล้วตามคดีแดงของศาลชั้นต้นที่ ๕๐๔/๒๕๑๓ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีที่ผู้เสียหายได้ถอนฟ้องไป แม้จะเป็นคดีเรื่องเดียวกันแต่ก็มิได้ถอนไปโดยเด็ดขาดเพื่อเลิกคดี หากเป็นการถอนไปเพื่อจะขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการในคดีนี้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดให้จำคุก และคืนเงินแก่ผู้เสียหาย
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการผิดสัญญาทางแพ่งไม่เข้าเกณฑ์ความผิดฐานฉ้อโกง และคดีนี้จำเลยต่อสู้ว่าผู้เสียหายได้เคยฟ้องจำเลยทางอาญามาแล้วและถอนฟ้องไปไม่ปรากฏว่าโจทก์โต้แย้งหรือนำสืบให้เห็นเป็นอย่างอื่น ที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าผู้เสียหายถอนฟ้องไปเพื่อขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการนั้น เป็นการวินิจฉัยนอกสำนวน โจทก์และผู้เสียหายจะมาฟ้องคดีนี้อีกไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๖(๓), ๓๙(๒) พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ร่วมฎีกาว่าโจทก์ร่วมมีอำนาจฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยให้การไว้ว่าคดีเรื่องนี้ผู้เสียหายได้เคยเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๑๓ ต่อมาพนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๒๗ ตุลาคม ๒๕๑๓ ในข้อหาเดียวกัน แล้วผู้เสียหายได้ถอนฟ้องคดีที่ผู้เสียหายได้ยื่นฟ้องไว้นั้นเมื่อวันที่ ๒๙ ตุลาคม ๒๕๑๓ ซึ่งเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์นัดแรกของพนักงานอัยการ ปรากฏเหตุดังกล่าวมาซึ่งเป็นความจริงจึงเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าผู้เสียหายถอนฟ้องคดีที่ผู้เสียหายได้ฟ้องจำเลยเสียก็เพื่อประสงค์จะขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ในคดีที่พนักงานอัยการได้ฟ้องจำเลยนั่นเอง ฉะนั้น การที่ศาลชั้นต้นได้ยกเอาเหตุที่ได้ความจากคำให้การของจำเลยซึ่งยื่นไว้ในสำนวนคดีเรื่องนี้มาเป็นข้อวินิจฉัยว่า
คดีที่ผู้เสียหายได้ถอนฟ้องไปนั้นมิได้ถอนฟ้องไปโดยเด็ดขาดเพื่อเลิกคดี แต่เป็นการถอนฟ้องไปเพื่อขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ จึงไม่เป็นการวินิจฉัยนอกสำนวนการถอนฟ้องของผู้เสียหายในกรณีเช่นนี้จึงมิใช่เป็นการถอนฟ้องเด็ดขาดตามความหมายในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๓๖อัยการจึงมีอำนาจฟ้องจำเลย และสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของผู้เสียหายยังไม่ระงับไป ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๒) ผู้เสียหายจึงมีสิทธิขอเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการฟ้องคดีนี้ได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้เอาเงินของผู้เสียหายไป ๗๐,๐๐๐ บาทอ้างว่าเพื่อไปซื้อเบี้ยเลี้ยงตำรวจ และจะให้ผลประโยชน์แก่ผู้เสียหาย แล้ววินิจฉัยความผิดฐานฉ้อโกงว่าความผิดฐานฉ้อโกงตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๔๑ นั้น
ต้องมีการเอาความเท็จมากล่าวหรือแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้งแต่ความปรากฏว่าขณะจำเลยพูดเอาเงินจากผู้เสียหายไปนั้น จำเลยได้บอกผู้เสียหายว่าเพื่อนำเงินไปซื้อเบี้ยเลี้ยงตำรวจการที่จำเลยยืมเงินไปซื้อเบี้ยเลี้ยงตำรวจจึงเป็นเรื่องที่จำเลยรับจะไปทำกิจการอย่างหนึ่งในการใช้เงินที่ยืมไปนั้นเพื่อกิจการของจำเลยเองในโอกาสข้างหน้าจึงเป็นเรื่องที่จำเลยให้คำมั่นสัญญาแก่ผู้เสียหายถึงผลงานที่จำเลยจะไปกระทำจำเลยมิได้เอาความเท็จมากล่าวหรือแสดงข้อความอันเป็นเท็จหรือปกปิดความจริงซึ่งมีอยู่แล้วในขณะนั้นแก่ผู้เสียหาย เมื่อจำเลยไม่เอาเงินที่ยืมไปนั้นไปซื้อเบี้ยเลี้ยงตำรวจ จึงเป็นเรื่องที่จำเลยผิดคำมั่นสัญญาที่ได้บอกแก่ผู้เสียหายไว้เท่านั้นการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนโดยผล ให้ยกฟ้องโจทก์
