คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถยนต์ที่จำเลยขับขี่ดังกล่าวพลัดตกลงไปในหลุมจากตัวริมขอบถนนลาดยางแล้วกระดอนเบนหัววิ่งขึ้นกลับไปบนกลางถนนลาดยางชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจา ทำให้รถยนต์ที่นายกิจจาขับขี่ตกลงไปในเหวข้างทาง ทำให้ผู้โดยสารในรถทั้งสองคันบาดเจ็บขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา 259, 318(2)จำเลยรับสารภาพว่าได้ทำผิดตามฟ้องไม่ขอต่อสู้คดีศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่ชัดเจนพอที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องที่ไม่สมบูรณ์ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 158(5) แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้อ้างฎีกาที่ 241/2493 พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 259, 338(2) ให้ลงโทษตามมาตรา 259 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุก 4 เดือนจำเลยรับสารภาพปรานีลดตามมาตรา 59 กึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลย 2 เดือนจำเลยฎีกาว่าลักษณะฟ้องของโจทก์ไม่สามารถบอกได้ว่าจำเลยได้มีความประมาทอย่างไร จึงควรยกฟ้องโจทก์ หากเป็นผิดก็ขอให้ศาลรอการลงโทษศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยขับรถโดยประมาทขาดความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน โดยจำเลยขับรถยนต์พ้นจากเส้นทางริมขอบถนนแล้วกระดอนเบนหัวกลับไปบนกลางถนนลาดยาง ชนรถยนต์ทางล้อหน้าของนายกิจจาขับสวนทางมา ความประมาทของจำเลยก็คือขับรถยนต์ออกนอกทางตกลงไปในหลุมแล้วกระดอนขึ้น
ตรงเข้าชนรถยนต์ที่นายกิจจาที่วิ่งสวนทางมาการบรรยายเช่นนี้จำเลยควรจะเข้าใจได้แล้ว จำเลยเข้าใจการกระทำของตนดีจึงได้ให้การรับสารภาพหากเส้นทางตรงนั้นเฉพาะส่วนถนนที่ลาดยางไม่พอที่รถยนต์สองคันจะหลีกกันได้ เป็นข้อเท็จจริงซึ่งไม่ปรากฏในสำนวน ถ้าจำเลยจะอ้างเช่นนั้นจำเลยจะต้องไม่รับสารภาพเพื่อจำเลยจะได้มีโอกาสนำสืบให้ศาลเห็นประจำเมื่อโจทก์กล่าวว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของจำเลยออกนอกเส้นทางและตกหลุมซึ่งอยู่นอกเส้นทางลาดยางด้วยความประมาท และจำเลยให้การรับสารภาพว่าเป็นความจริงหมายความว่าจำเลยให้การรับสารภาพว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทซึ่งแปลว่าจำเลยเข้าใจฟ้องดีแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
