คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์นำเจ้าพนักงานยึดนาไม่มีหนังสือสำคํยแปลงหนึ่ง โดยอ้างว่าเป็นของจำเลย นางมูลร้องขัดทรัพย์ว่าเป็นของผู้ร้อง ขอให้ถอนการยึด โจทก์แก้ว่า ผู้ร้องขัดทรัพย์ได้สละสิทธิมอบนาพิพาทให้จำเลยครอบครองมา ๓ ปีแล้ว จำเลยจึงมีสิทธิครอบครองตามกฎหมาย ผู้ร้องขัดทรัพย์ว่าได้ให้นายเพ้งเช่าทำนานานแล้ว ไม่ได้ยกให้จำเลย ทั้งสองฝ่ายต่างไม่สืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าหน้าที่นำสืบตกผู้ร้องเมื่อไมสืบก็ต้องแพ้คดี จึงให้ยกคำร้องของผู้ร้องเสีย มีควาาเห็นแย้งของผู้พิพากษานายหนึ่งว่าโจทก์รับว่านาพิพาทเป็นของผู้ร้องจริง แต่อ้างขึ้นใหม่ว่าผู้ร้องยกให้จำเลย โจทก์จึงมีหน้าที่นำสืบก่อน ผู้ร้องขัดทรัพย์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องขัดทรัพย์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้ร้องขัดทรัพย์ย่อมอยู่ในฐานะเป็นโจทก์ ส่วนโจทก์เดิมอยู่ในฐานะผู้คัดค้าน การที่โจทก์ให้การว่าผู้ร้องได้สละสิทธิมอบที่พิพาทให้จำเลยครอบครอง ๓ ปีเศษนั้น เป็นคำคัดค้านว่าขณะที่นาพิพาทไม่ใช่ของผู้ร้อง เป็นองจำเลยแล้ว เมื่อผู้ร้องขัดทรัพย์อ้างว่าที่พิพาทเป็นของตน และข้อเท็จจริงยังเถียงกันอยู่ว่าจำเลยหรือฝ่ายผู้ร้องเป็นครอบครองที่นาพิพาท ผู้ร้องจึงมีหน้าที่ต้องนำสืบให้สมข้อกล่าวอ้าง มิฉะนั้นก็ต้องแพ้คดี ศาลฎีกาจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
