เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า จำเลยปลุกเรือนรุกล้ำที่ดินโฉนดที่ ๔๔๖๕ ซึ่งเป็นของนาง+มา ๒๐ ปีแล้วต่อมาเมื่อ ๓-๔ ปีมานี้ โจทก์ได้ซื้อที่ดินรายนี้จากการขายทอดตลาดของศาลโดยไม่รู้ว่ามีการรุกล้ำ ศาลล่างตัดสินว่าที่ดินเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามโฉนด ศาลอุทธรณ์อ้างประมวลแพ่งฯ ม.๑๓๓๐,๑๒๙๙,๑๓๐๐,๑๓๓๒ จึงพิพากษาขับไล่จำเลย จำเลยฎีกาว่าศาลจะยกประมวลแพ่งฯ มาใช้บังคับไม่ได้ เพราะจำเลยครอบครองที่ดินมาก่อนใช้ประมวลแพ่งฯ ศาลฎีกาตัดสินว่า โจทก์ซื้อที่ดินรายนี้ภายหลังที่ใช้ประมวลแพ่ง ฯ บรรพ ๔ แล้ว จึงนำกฎหมายบรรพนี้มาใช้บังคับได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
