คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน ๓๓๗,๖๐๙.๖๒ บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ ๗.๕ ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การ ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ขาดนัดและขาดนัดพิจารณา ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะจำเลยที่ ๑ เป็นพนักงานของโจทก์ จำเลยที่ ๑ ก่อความเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน ๓๓๗,๖๐๙.๖๒ บาท จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ในฐานะผู้ค้ำประกันจึงต้องร่วมรับผิด พิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงิน ๓๓๗,๖๐๙.๖๒ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๗.๕ ต่อปี นับแต่วันฟ้อง (วันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๔๑) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานพิจารณาแล้ว ที่จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ว่า
จำเลยที่ ๑ ไม่ใช่ลูกจ้างโจทก์ ข้อพิพาทระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ ไม่ใช่ข้อพิพาทแรงงาน คดีไม่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงานกลางนั้น ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานได้มีคำสั่งให้ส่งสำนวนไปให้อธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางวินิจฉัยปัญหาดังกล่าวตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๙ วรรคสอง แล้ว อธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าคดีอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงาน คำวินิจฉัยของอธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางดังกล่าวเป็นที่สุดตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๙ วรรคสอง อุทธรณ์ของจำเลยที่ ๑ ข้อนี้ จึงต้องห้ามไม่ให้อุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๒๒๓ ประกอบด้วย พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑?
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกอุทธรณ์จำเลยที่ ๑.
