คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาของจำเลยและกำหนดให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางภายในเวลาที่กำหนดไว้
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งหลังจากฟังคำสั่งแล้ว 10 วัน ศาลชั้นต้นไม่รับเพราะจำเลยยื่นอุทธรณ์เกินกำหนด 7 วันจำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลย จำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นขอนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลภายในกำหนดระยะเวลาที่ระบุไว้
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลยที่ 2 จึงยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์ ขอให้ศาลอุทธรณ์กำหนดเวลาให้จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ภายใน 30 วัน
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2จำเลยทั้งสองฎีกาว่า คำสั่งของศาลอุทธรณ์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ขอให้ศาลฎีกาสั่งให้ศาลชั้นต้นกำหนดเวลาให้จำเลยทั้งสองวางเงินค่าธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ภายในเวลาอันสมควรต่อไปวินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องของจำเลยที่ขอวางเงินค่าธรรมเนียมแล้ว จำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้น แต่กลับยื่นคำร้องโดยตรงต่อศาลอุทธรณ์ ขอให้ศาลอุทธรณ์กำหนดเวลาให้จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมอีก คำร้องของจำเลยไม่ชอบที่ศาลอุทธรณ์จะรับไว้พิจารณา เพราะไม่มีคดีของจำเลยอยู่ในศาลอุทธรณ์ขณะที่จำเลยยื่นคำร้อง และกรณีไม่เป็นไปตามลำดับศาล ดังนั้น ที่ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งวินิจฉัยคำร้องของจำเลยให้นั้น จึงถือไม่ได้ว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษาให้ยกคำสั่งของศาลอุทธรณ์ และฎีกาของจำเลยทั้งสอง
