คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีน้ำสุราเถื่อนไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตของให้ลงโทษ ฝ่ายจำเลยให้การรับว่าจำเลยมีน้ำกระแช่ดองเมากินได้เมาอย่างสุรา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าวัตถุที่เรียกว่าน้ำสุรานั้นต้องมีแอลกอฮอล์ เมื่อจำเลยรับว่ามีน้ำกระแช่ดอง เมามีให้การว่ามีน้ำสุรา ทั้งมิได้ให้การว่าน้ำกระแช่นั้นมีแอลกอฮอล์ โจทก์จะต้องนำสืบว่ามีแอลกอฮอล์ เมื่อโจทก์ไม่นำสืบศาลก็ต้องยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า ตาม ม.๒ แห่ง พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมภาษีชั้นใน พ.ศ.๒๔๖๗ นั้นคำว่าน้ำสุราหมายความรวมถึงวัตถุทั้งหลายหรือของผสมที่มีแอลกอฮอล์ซึ่งสามารถดื่มกินได้เช่นสุราตามคำให้การจำเลยไม่ได้รับว่าเป็นน้ำสุรา รับแต่ว่ากินได้เมาอย่างสุราเท่านั้น สิ่งที่เมาอย่างสุราไม่ได้หมายความว่าเป็นน้ำสุราหรือมีแอลกอฮอล์ดื่มกินได้อย่างสุรา โจทก์จะต้องนำสืบว่ามีแอลกอฮอล์และสามารถดื่มกินได้อย่างสุราจึงจะฟังว่าจำเลยมีผิด ศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว ตัดสินยืน
