คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโจทก์เป็นเจ้าหนี้ ร. จำเลยตามคำพิพากษาของศาลคดีต่างประเทศกรมอัยยการผู้ร้องเป็นเจ้าหนี้ บ.สามีจำเลยตามคำพิพากษาศาลอาญา จำเลยได้รับจำนองที่ดินไว้แห่งหนึ่งจาก ส. นอกจากนี้จำเลยไม่มีทรัพย์อื่นอีก เมื่อวันที่ ๕ กันยายน ผู้ร้องได้ขอให้ศาลอาญาออกคำสั่งห้าม ส.ไม่ให้ใช้เงินแก่จำเลย ให้+เงินที่จะไถ่ถอนจำนำ+การศาลอาญา ๆ ได้ออกคำสั่งห้ามในวันนั้นเองต่อมาวันที่ ๑๑ เดือนเดียวกัน โจทก์ในคดีนี้ได้ขออายัติเงินรายเดียวกันนี้จาก ส. ศาลคดีต่างประเทศมีคำสั่งอายัติเมื่อวันที่ ๑๒ ต่อมา ส.นำเงินที่ต้องไถ่ถอนรวม ๑๐๔๐ บาทไปวางต่อศาลคดีต่างประเทศกรมอัยยการผู้ร้องจึงยื่นคำร้องว่าผู้ร้องได้ขออายัติไว้ก่อน จึงขอให้ส่งเงินรายนี้ไปยังศาลอาญา
ศาลคดีต่างประเทศฟังว่า กรมอัยยการส่งหมายผิดตัดเป็น ส.(คือนายสังวาลย์) อีกคนหนึ่ง ไม่ใช่คนนี้ จึงมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ส. ได้ขายบ้านของตนเสีย ๗-๘ ปีมาแล้ว มาอาศัยผู้อื่นอยู่ แต่ไม่อยู่เป็นประจำโดยไปมาอยู่ที่บ้าน ย. บ้าง พ.บ้าง จ.บ้าง ปรากฎว่าผู้ร้องได้นำหมายถึง ส.ไปส่งที่บ้าน พ.ซึ่งเป็นญาติกับ ส.แล พ.ได้รับหมายไว้แทน ส. ฟังได้ว่าเสมอกับได้ทอดโฉนดบัตร์หมายแก่ ส.แล้วเหมือนกันเห็นว่าผู้ร้องได้ขออายัติเงินไว้ก่อน โจทก์เพิ่งมาร้องขออายัติไว้ภายหลัง จึงพิพากษาให้ส่งเงินที่ส. วางไว้ต่อศาลคดีต่างประเทศไปศาลอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาอ้างว่า การส่งหมายไม่ถูกต้องด้วยมาตรา ๖๙ แห่ง พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความแพ่ง
ศาลฎีกาเห็นว่า ขณะที่ศาลอาญาส่งหมายนั้น ส.ยังอยู่ที่บ้าน พ. ๆ เป็นผู้รับหมายไว้แทนมิได้ส่งผิดตัว ถือได้ว่าได้ส่งหมายให้ ส. โดยถูกต้องแล้ว เพราะเป็นวิธีหนึ่งที่พ.ร.บ.วิธีพิจารณาความแพ่งกำหนดไว้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
