คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๓ เดือน แต่ให้รอการลงอาชญาไว้ตามมาตรา ๔๑-๔๒ ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้จำคุกครั้งหนึ่งแล้ว ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งให้รอการลงอาชญาเสีย และให้ขังจำเลยตามคำพิพากษา กับให้เพิ่มโทษจำเลยด้วย ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาให้ยกคำร้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าการที่ศาลให้รอการลงอาชญาตามมาตรา ๔๑-๔๒ เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ใช่คำพิพากษา ฉะนั้นเมื่อปรากฎว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้ลงอาชญามาแต่ก่อน ศาลย่อมยกคำสั่งที่รอไว้ แลให้ลงโทษกับเพิ่มโทษได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จริงอยู่คำในกฎหมายอาชญา ม.๔๑ ตอนท้ายมีว่า จะสั่งแต่ถัดไปมีข้อความต่อไปว่า ในคำพิพากษาให้รอการลงอาชญาไว้ก่อนก็ได้ ดังนี้ต้องเข้าใจว่า การรอการลงอาชญาแก่จำเลยในมาตรานี้เป็นการบังคับคดีโดยเด็ดขาดหาใช่เป็นแต่เพียงคำสั่งไม่ ถ้อยคำเช่นนี้ตามพ.ร.บ.วิธีพิจารณาความมีโทษ ร.ศ.๑๑๕ ที่โจทก์อ้างก็มิใช่เช่นเดียวกัน แลเห็นว่าคดีนี้เป็นเรื่องที่จำเลยได้กระทำความผิดมาก่อนศาลสั่งให้รอการลงอาชญา จะยกมาตรา ๔๒ มาลงโทษจำเลยหาได้ไม่ แลในเรื่องศาลสั่งให้รอการลงอาชญานั้น เห็นว่าไม่มีกฎหมายบัญญัติโดยตรงว่า ถ้าต่อไปเมื่อหน้าปรากฎว่าผู้ที่ศาลรอการลงอาชญาไว้นั้นได้กระทำผิดมาก่อนก็ให้ศาลกลับเอาตัวผู้นั้นมาลงอาชญาแลเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
