คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยโดยมีเจตนาฆ่าได้ใช้มีดปลายแหลมแทงผู้เสียหายที่หลังด้านซ้ายทะลุเข้าช่องปอด ผู้เสียหายได้รับการรักษาพยาบาลได้ทันท่วงที จึงไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ และริบมีดของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว เห็นว่าจำเลยมีเจตนาเพียงทำร้ายร่างกายไม่มีเจตนาฆ่า พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นคนแทงผู้เสียหายจริง และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า จำเลยไม่ได้มีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้เสียหายมาก่อน แต่โดยที่ผู้เสียหายเกิดเรื่องชกต่อยกับวัยรุ่นด้วยกันในร้านที่จำเลยทำงานอยู่จำเลยจึงทำไปโดยเจตนาจะระงับเหตุร้ายที่เกิดขึ้นในร้านจำเลย ทั้งขณะนั้นก็เป็นเวลาที่คู่วิวาททั้งหลายกำลังชุลมุนชกต่อยกันอยู่พัลวันมีการตีกันถึงศีรษะแตก จำเลยแทงไป ๑ ทีในขณะฉุกละหุกเช่นนั้นโดยไม่ได้แทงซ้ำอีกบาดแผลของผู้เสียหายที่ปราฏตามคำให้การของนายแพทย์เศกสม สุวรรณกรก็ว่าสามารถรักษาหายได้ใน ๑๐ วัน ในคืนเกิดเหตุนั้นเอง จำเลยก็ยังพานายศรีศักดิ์ซึ่งเป็นคนถูกทำร้ายบาดเจ็บในร้านจำเลยไปรักษาที่โรงพยาบาลซึ่งแสดงว่าจำเลยไม่ได้มีความรู้สึกว่าตนได้กระทำความผิดรุนแรงถึงกับฆ่าใครในวันนั้น
จำเลยจึงกล้านำคนบาดเจ็บไปส่งโรงพยาบาล ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลชั้นต้นว่าลักษณะและพฤติการณ์ที่จำเลยกระทำไปนั้นไม่ถึงกับมีเจตนาฆ่า เป็นเพียงเจตนาทำร้ายร่างกายคู่วิวาทคนใดคนหนึ่งเพื่อจะระงับเหตุชุลมุนวิวาทกันในร้านจำเลยเท่านั้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕
