คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ทางพิจารณาได้ความว่า บ.กระทำการฉุดคร่าพา ส.ไปกระทำชำเรา ม.แล อ.จำเลยได้เป็นธุระจัดหาจ้างเรือมารับแล้วพาไปบ้านผู้มีชื่อแห่งหนึ่งปรากฎว่า ม. แล อ.ได้ทราบเรื่องนี้โดยตลอดแลยังได้ช่วยเหลือเอาเสื้อผ้าแลอาหารการกินไปให้ ส.ทั้งยังใช้เป็นผู้ส่งข่าวเรื่องเจ้าพนักงานติดตามจับกุมให้ บ.จำเลยทราบ แลเป็นผู้แนะนำสั่งสอนให้ ส.เจ้าทุกข์พูดว่าได้ติดตามมาเพราะรักใคร่ คดีส่วนตัว บ.จำเลยคงยุตติแต่ศาลชั้นต้นแล้ว คงเป็นปัญหาขึ้นมาฉะเพาะ ม.แล อ.จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในข้อที่หาว่าจำเลยสมรู้ด้วยผู้กระทำผิดนั้น คดีไม่ได้ความว่า ม.แล อ.จำเลยได้กระทำการอุดหนุนอันเป็นการอุปการะ บ.จำเลยในเวลาก่อนหรือขณะกระทำผิดแต่อย่างใดจึงยังไม่มีผิดในข้อนี้ แต่เห็นว่าการกระทำของจำเลยทั้ง ๒ เป็นการช่วยเหลือเพื่อมิให้เจ้าพนักงานจับกุมแลได้ช่วยเหลือหาที่พักอาศัยให้ จึงมีผิดตาม ม.๑๕๔ ข้อ ๓-๔
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้จำคุกจำเลย
