เนื้อความคำพิพากษา
โจทย์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๐,๒๙๙ - ๒๕๐ ศาลเดิมตัดสินวางบท ๒๕๐ ข้อ ๕ - ๖ ให้ประหารชีวิต ศาลอุทธรณ์กลับสัตย์ให้ปล่อยตัวจำเลย โจทย์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ปล่อยตัวจำเลยเสียนั้น เปนการฝ่าฝืนต่อน้ำหนักแพ่งคำพยานหลักฐาน ฎีกาตัดสินว่า ศาลเดิมซึ่งเปนศาลที่มีโอกาศฟังคำพยาน แลได้เห็นกิริยาอาการของพยาน ได้วินิจฉัยเชื่อถ้อยคำพยานเหล่านี้โดยตลอด ทั้งมีคำพยานสนับสนุนเปนที่เชื่อได้ว่าจำเลยได้ทำผิดจริง จึงตัดสินยืนตามศาลเดิม แต่แก้บทเปนมาตรา ๒๔๙