คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 66,67, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 32, 33, 83, 91ริบเฮโรอีน หลอดกาแฟ กรรไกร และคืนธนบัตรฉบับละ500 บาท ที่ใช้ล่อซื้อแก่เจ้าพนักงานจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง,66 วรรคหนึ่ง เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 91 ฐานจำหน่ายเฮโรอีน จำคุก 5 ปี ฐานมีเฮโรอีนในครอบครองเพื่อจำหน่ายจำคุก 5 ปี รวมจำคุก 10 ปี จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ คงจำคุก 7 ปี 6 เดือน
ริบเฮโรอีนหลอดกาแฟและกรรไกรของกลาง คืนธนบัตรฉบับละ 500 บาท ที่ใช้ล่อซื้อให้เจ้าพนักงาน ยกฟ้องจำเลยที่ 2โจทก์และจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 1 ฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายข้อแรกว่า ร้อยตำรวจโทนิกรและจ่าสิบตำรวจวินัยเป็นเจ้าพนักงานตำรวจประจำสถานีตำรวจนครบาลราษฎร์บูรณะ สถานที่เกิดเหตุอยู่ท้องที่ของสถานีตำรวจนครบาลท่าข้าม การที่ร้อยตำรวจโทนิกรกับพวกปฏิบัติราชการนอกเขตรับผิดชอบจึงเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 2(16) บัญญัติว่าพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจหมายความถึงเจ้าพนักงานซึ่งกฎหมายให้มีอำนาจและหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชน และมาตรา 17 บัญญัติว่าพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจมีอำนาจทำการสืบสวนคดีอาญาได้จากบทบัญญัติดังกล่าวแสดงว่าเจ้าพนักงานตำรวจมีอำนาจสืบสวนคดีอาญาได้นอกเขตท้องที่ของตนดังนั้น
เมื่อเจ้าพนักงานตำรวจสืบสวนแล้วพบการกระทำความผิดในลักษณะซึ่งหน้าเจ้าพนักงานตำรวจก็มีสิทธิจับผู้กระทำความผิดซึ่งหน้าได้แม้อยู่นอกเขตท้องที่ของตนก็ตาม การที่ร้อยตำรวจโทนิกรกับพวกปฏิบัติราชการนอกเขตรับผิดชอบถือเป็นการชอบด้วยกฎหมายแล้วคดีนี้ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ 1 ฐานจำหน่ายเฮโรอีนจำคุก 5 ปี ฐานมีเฮโรอีนในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 5 ปีรวมจำคุก 10 ปี จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 7 ปี 6 เดือนจึงเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกแต่ละกระทงไม่เกิน 5 ปีเมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จึงห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่งที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ตามเอกสารหมาย
จ.2 ลำดับที่ 14 ระบุว่า ได้ลงประจำวันเวลา 17.01 นาฬิกา แต่หมายค้นเอกสารหมาย จ.3 ระบุให้ค้นได้เวลา 17.00 นาฬิกา ทั้ง ๆ ที่เจ้าพนักงานตำรวจรวมทั้งร้อยตำรวจโทนิกรกับพวกยังอยู่ที่สถานีตำรวจนครบาลท่าข้ามเจ้าพนักงานตำรวจเดินทางออกจากสถานีตำรวจนครบาลท่าข้ามกว่าจะขับเรือมาถึงที่เกิดเหตุจึงเป็นเวลา 18.30 นาฬิกา ร้อยตำรวจโทนิกรกับพวกย่อมไม่มีอำนาจตรวจค้นจับกุมการตรวจค้นและการจับกุมจึงไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า การที่จะวินิจฉัยว่า การค้นในที่รโหฐานของร้อยตำรวจโทนิกรกับพวกได้กระทำระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและตกหรือไม่ จำเป็นต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงเสียก่อนว่าเจ้าพนักงานตำรวจได้ลงมือค้นตั้งแต่เวลาใด จึงเป็นการฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยในปัญหาข้อกฎหมายดังกล่าว เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่งดังนั้น แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาข้อนี้ขึ้นมา ศาลฎีกาก็ไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
