คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ก.ล. บิดามารดาโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 1211 ได้ตายประมาณ 5 ปีมาแล้วไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ โจทก์ทั้ง 3 ได้ครอบครองร่วมกันมาจนบัดนี้ จำเลยไม่ได้เกี่ยวข้องแต่ได้กีดกันขัดขวางในการที่โจทก์จะขอรับมรดก ก.ล.
จำเลยให้การว่าเป็นทายาทแทนที่บิดามารดาของจำเลยซึ่งเป็นบุตร ก.ล. และจำเลยต่างหากได้ครอบครองที่พิพาทร่วมกันมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยที่ได้ครอบครองมีสิทธิรับมรดกคือ นายปุ่นโจทก์ทางตะวันออกที่ครอบครองมา 5 ไร่ นายพอนโจทก์ทางตะวันตก 5 ไร่เหลือนอกนั้นนายพันโจทก์และนายพลุจำเลยครอบครองร่วมกันมาให้แบ่งคนละส่วนเท่ากัน ไม่ตกลงให้ประมูลหรือขายทอดตลาดแบ่งเงิน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การแล้ว ศาลไม่ควรอนุญาตให้จำเลยนำพยานเข้าสืบนั้น ปรากฏว่า ศาลได้ไต่สวนคำขอของจำเลยและสั่งอนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การได้โดยเห็นว่ามีเหตุอันสมควร โจทก์หาได้โต้แย้งคำสั่งที่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การนั้นแต่ประการใดไม่ โจทก์ไม่มีสิทธิยกความข้อนี้ขึ้นอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา 226(2) ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งการยื่นคำขอเพื่อให้ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดไว้ในสำนวนเพียงเท่านี้จะถือว่า เป็นการโต้แย้งคำสั่งศาลที่สั่งในภายหลังหาได้ไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงเชื่อตามศาลล่าง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
