คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นบุตร์เขย จ.อยู่เรือนเดียวกัน ผู้ตายเป็นบุตร์ จ.ไม่มีภรรยาอยู่ที่อื่น คืนเกิดเหตุเดือนมืดฝนตกพรำ ๆ เวลา ๒๒ นาฬิกาเศษผู้ตายพายเรือเข้าไปอยู่ที่หน้าบันไดเรือน เรือนนี้มีรั้วล้อมรอบ แต่ขณะนั้นน้ำท่วมบ้านผู้ตายเข้าทางประตูหรือลอดรั้วไม่ปรากฎ แวะเข้าไปโดยเหตุใดไม่ปรากฎ ภรรยาจำเลยซึ่งเป็นพี่สาวผู้ตายลุกไปปัสสาวะเห็นคนตะคุ่ม ๆ ใกล้เรือมาดและเรือสำปั้นซึ่งล่ามโซ่ไว้ริมบันได จึงไปปลุกจำเลยบอกว่าผู้ร้ายมาลักเรือ จำเลยลุกออกมาร้องถาม ๓ ครั้ง คนนั้นไม่ตอบจำเลยจึงยิงและร้องว่าขะโมย ๆ ทันใดนั้นจึงได้ยินเสียผู้ตายร้องตอบและล้มลงถึงแก่ความตายโดยกะสุนปืน ศาลเดิมลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙-๕๙
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เวลาดึกเดือนมึดฝนตกพรำ ๆ เช่นนี้ไม่ควรที่ผู้ตายจะล่วงล้ำเข้าไปถึงเรือนแลที่เก็บทรัพย์โดยเงียบ ๆ จำเลยร้องถาม ๓ ครั้งก็ไม่ตอบ และมึด ๆ เช่นนั้นจะทราบได้อย่างไรว่าผู้นั้นมีอาวุธร้ายเพียงไรทั้งเป็นชนบทห่างไกลการระวังรักษาของเจ้าหน้าที่ จำเลยต้องช่วยตัวเองเต็มความสามารถ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธณ์ว่าจำเลยทำการป้องกันพอสมควรแก่เหตุไม่มีโทษ
