คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งประทับฟ้องจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุก 9 เดือน ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 เดือน 15 วัน ให้การรอการลงโทษไว้ตามมาตรา 56, 58 มีกำหนด 2 ปีโจทก์อุทธรณ์ขอไม่ให้รอการลงโทษศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่รอการลงโทษ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาขอให้รอการลงโทษโดยขออนุญาต ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นซึ่งได้พิจารณาคดีนี้สั่งว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่รอการลงโทษให้จำเลยนั้น เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดที่จะได้วินิจฉัย จึงอนุญาตให้จำเลยฎีกาได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อความที่ตัดสินนั้น เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดเช่นคดีนี้ จะถือว่าเป็นดุลพินิจที่เด็ดขาด หรือว่าศาลฎีกายังมีอำนาจพิเคราะห์อีกชั้นหนึ่งว่าเป็นปัญหาสำคัญเช่นนั้นจริงหรือไม่ ที่ประชุมใหญ่มีมติว่า ตามบทบัญญัติแห่งมาตรา 221 นั้น กฎหมายมอบให้เป็นดุลพินิจอันเด็ดขาดของผู้พิพากษาผู้มีคำสั่งอนุญาตให้ฎีกา ส่วนปัญหาตามฎีกาจำเลยนั้นศาลฎีกาเห็นสมควรรอการลงโทษให้จำเลยพิพากษาแก้ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
