คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นพ่อเลี้ยงของเด็กหญิง ก.ผู้เสียหาย อายุ 9 ปีเศษ ได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความปกครองและมิใช่ภริยาของจำเลยหลายครั้งหลายหน โดยผู้เสียหายไม่ยินยอม ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277, 285จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสอง ประกอบมาตรา 285ให้จำคุก 12 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยกระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุยังไม่เกิน13 ปี อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคสองฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น แต่การข่มขืนกระทำชำเราลูกเลี้ยงไม่อาจถือได้ว่าเป็นการกระทำแก่ผู้อยู่ในความปกครองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 285 เพราะผู้อยู่ในความปกครองตามบทบัญญัติดังกล่าวต้องหมายถึงผู้อยู่ในความปกครองโดยชอบด้วยกฎหมาย มิฉะนั้นจะกลายเป็นความปกครองที่ไม่มีขอบเขต ผู้เสียหายเป็นเพียงลูกเลี้ยงของจำเลยซึ่งตามกฎหมายไม่ได้อยู่ในความปกครองของจำเลย จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราแก่ผู้อยู่ในความปกครองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 285 ที่ศาลล่างลงโทษจำเลยตามมาตรานี้ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย นอกจากนี้จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวน ควรลดโทษให้จำเลย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคสอง กำหนดโทษจำคุก 7 ปี จำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลย4 ปี 8 เดือน คำขออื่นให้ยก
