คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยังอาจมีฝิ่นหนัก ๑ กรัม ราคา ๒๔ สตางค์ กับมีกล้องสูบฝิ่น ๑ คันไว้โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม-พระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ.๒๔๓๒ มาตรา ๕๓ กับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๑ มาตรา ๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น (ฉะบับที่ ๔) พ.ศ.๒๔๘๑ มาตรา ๖ ส่วนข้อหาฐานมีกล้องสูบฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต โจทก์ไม่ได้อ้างบทกฎหมายขอให้ลงโทษ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ ประกอบด้วยมาตรา ๑๕๘(๖)
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องขอโจทก์ในฐานที่หาว่าจำเลยมีกล้องสูบฝิ่นโดยมิได้รับอนุญาต ขาดการอ้างมาตราในกฎหมายซึ่งบัญญัติว่าการเช่นนั้นเป็นความผิด จึงเป็นการฝ่าฝืนประมวลหาวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕๘ ข้อ ๖ ซึ่งบัญญติจำเป็นต้องอ้างบทกฎหมายที่กล่าวหานั้น เมื่อโจทก์ฟ้องขาดคุณลักษณะแต่ฟ้องเช่นนี้ จึงไม่เป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมาย ส่วนข้อที่โจทก์กล่าวว่าโจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิด ศาลยังมีอำนาจลงโทษจำเลยตามฐานความผิดที่ถูกต้องได้นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้มิใช่เป็นเรื่องอ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิด แต่เป็นเรื่องที่มิได้อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราแห่งความผิด เมื่อเป็นเช่นนี้ศาลก็พิพากษาลงโทษจำเลยไม่ได้ เป้นการเกินคำขอ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
