คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา ๒๗๗, ๒๗๙, ๒๘๕ และ ๙๑
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา ๒๗๙ วรรคแรก ประกอบมาตรา ๒๘๕ และมาตรา ๒๗๗ วรรคสอง ประกอบมาตรา ๒๘๕ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้เรียงกระทงลงโทษตาม ป.อ. มาตรา ๙๑ ฐานกระทำอนาจารแก่เด็กหญิงอายุไม่เกิน ๑๕ ปี จำคุก ๔ ปี กระทงหนึ่ง และฐานกระทำชำเราเด็กหญิงอายุไม่เกิน ๑๓ ปี จำคุก ๑๒ ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุก ๑๖ ปี โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา ๒๗๙ วรรคแรก ประกอบมาตรา ๒๘๕ และมาตรา ๒๗๗ วรรคสอง ประกอบมาตรา ๒๘๕ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้เรียงกระทงลงโทษตาม ป.อ. มาตรา ๙๑ ฐานกระทำอนาจารแก่เด็กหญิงอายุไม่เกิน ๑๕ ปี รวม ๔ กระทง จำคุกกระทงละ ๔ ปี เป็นจำคุก ๑๖ ปี และฐานกระทำชำเราเด็กหญิงอายุไม่เกิน ๑๓ ปี รวม ๒ กระทง จำคุกกระทงละ ๑๒ ปี เป็นจำคุก ๒๔ ปี รวมเป็นจำคุก ๔๐ ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อสุดท้ายเป็นปัญหาข้อกฎหมายซึ่งจำเลยฎีกาว่า การกระทำความผิดของจำเลยเป็นกรรมเดียว เพราะเป็นการกระทำที่ต่อเนื่องจากเจตนาเดิมนั้น เห็นว่า จำเลยกระทำอนาจารแก่ผู้เสียหายรวม ๔ ครั้ง และกระทำชำเราผู้เสียหายรวม ๒ ครั้ง หลังจากกระทำความผิดในแต่ละครั้งแล้ว จำเลยมิได้ควบคุมหรือหน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหายไว้เพื่อกระทำอนาจารหรือกระทำชำเราผู้เสียหายในครั้งต่อไปอีก ผู้เสียหายกลับไปที่บ้านและมาโรงเรียนตามปกติ ผู้เสียหายจึงพ้นจากภยันตรายอันเกิดจากการกระทำความผิดของจำเลยในแต่ละครั้งไปแล้ว แม้ว่าในแต่ละครั้งจำเลยจะกระทำไปโดยมีเจตนากระทำอนาจารแก่ผู้เสียหายหรือกระทำชำเราผู้เสียหายเหมือนกันก็ตาม
การกระทำความผิดของจำเลยในแต่ละครั้งจึงเป็นการกระทำต่อผู้เสียหายโดยมีเจตนาต่างกัน และมิได้เป็นการกระทำต่อเนื่องกันแต่อย่างใด หากแต่การกระทำในแต่ละครั้งเป็นการกระทำที่จำเลยเกิดมีเจตนาขึ้นใหม่ในทุกครั้งที่ลงมือกระทำ มิใช่เจตนาเดิม การกระทำความผิดของจำเลยจึงเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ที่ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษาลงโทษจำเลยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทุกข้อฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
