คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อกลางคืนวันที่ ๑๖ - ๑๗ ตุลาคม ๒๔๙๕ จำเลยทั้งสี่สมคบกันใช้อาวุธทำร้ายนายเล็ก ถมเชียวถึงตายโดย เจตนา ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้งสี่ปฏิเสธต่อสู้อ้างฐานที่อยู่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาหาว่า จำเลยผิด ก.ม.ลักษรณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๖๓ จำคุกคนละ ๑๕ ปี
จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พยานโจทก์แตกต่างกันในข้อสำคัญ พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้ทำร้ายนายเล็กจริง แต่กรณีเกิดเหตุจากนายเล็กผู้ตายเป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อน นายเล็กหยิบขวาน ขยับจะลุกขึ้น จำเลยที่ ๑ จึงเข้าแย่งขวานได้และฟันถูกหน้าผากนายเล็ก ๑ ที และในขณะนั้นจำเลยที่ ๑ ได้เรียกให้คน ช่วย จำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ จึงได้ขึ้นมาช่วยจำเลยที่ ๑ ทำร้ายนายเล็กจนตาย การกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นการป้องกันตน และจำเลยที่ ๒ -๓ - ๔ ได้กระทำไปเพื่อป้องกันชีวิตนายดี + เพราะนายเล็กเป็นคนอันธพาล แต่การที่จำเลยทั้ ๔ ได้ทำ ร้ายซ้ำ ๆ กันจนนายเล็กถึงตายนั้น ฟังว่าเกินสมควรแก่เหตุ
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับว่าจำเลยผิดกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๕๐, ๕๓ จำคุกคนละ ๑ ปี ๖ เดือน ฯลฯ
