คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ดินและบ้านพิพาทที่โจทก์ให้จำเลยและบริวารอาศัยอยู่
จำเลยให้การต่อสู้คดีกรรมสิทธิ์ต่อมาโจทก์จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยโจทก์ยอมขายที่ดินและบ้านพิพาทให้แก่จำเลย หากจำเลยผิดนัดให้ถือว่าจำเลยไม่ติดใจซื้อที่ดินและบ้านพิพาทจากโจทก์ และยอมขนย้ายบริวารและทรัพย์สินออกจากที่ดินและบ้านพิพาทภายในวันที่ 3 มีนาคม 2540ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความคดีถึงที่สุดแล้ว หลังจากนั้นจำเลยผิดนัดและมิได้ขนย้ายทรัพย์สินออกจากที่ดินและบ้านพิพาท โจทก์จึงขอหมายตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีและศาลชั้นต้นออกหมายจับจำเลยกับผู้ร้องซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นบริวารของจำเลยจำเลยและผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนหมายจับศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้เพิกถอนหมายจับจำเลย ส่วนผู้ร้องนั้นมิได้แสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน ตามประกาศของเจ้าพนักงานบังคับคดี
ถือว่าผู้ร้องเป็นบริวารของจำเลยไม่มีสิทธิอยู่ในที่ดินและบ้านพิพาท จึงไม่เพิกถอนหมายจับผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่ผู้ร้องฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ผู้ร้องมิใช่คู่ความในคดีนี้และไม่เคยถูกโจทก์ฟ้องในคดีนี้ จึงไม่อาจนำสัญญาประนีประนอมยอมความมาใช้บังคับแก่ผู้ร้องได้นั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากบ้านพิพาทและขอให้บังคับจำเลยกับบริวารออกไปจากบ้านพิพาท ต่อมาโจทก์จำเลยตกลงกันได้โดยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความต่อศาลชั้นต้นและศาลชั้นต้นได้พิพากษาไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ ซึ่งระบุไว้ว่าหากจำเลยผิดนัด จำเลยและบริวารยอมออกไปจากที่ดินและบ้านพิพาทต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความโจทก์ขอให้บังคับคดี
เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ปิดประกาศกำหนดเวลาให้ผู้ที่อ้างว่าไม่ใช่บริวารจำเลยแสดงอำนาจพิเศษต่อศาลภายใน 8 วัน มิฉะนั้นจะถือว่าเป็นบริวารของจำเลยเมื่อครบกำหนดเวลาดังกล่าว โจทก์แถลงว่าจำเลยและผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารของจำเลยยังคงอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทและไม่ได้แสดงอำนาจพิเศษต่อศาลแต่อย่างใด ดังนั้น การที่ผู้ร้องยังอาศัยอยู่ในบ้านพิพาทจึงถือว่าอยู่ในฐานะบริวารของจำเลย แม้ผู้ร้องไม่ได้ถูกฟ้องและเป็นคู่ความในคดีนี้ โจทก์ย่อมขอบังคับคดีแก่ผู้ร้องได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 จัตวาพิพากษายืน
