คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันแสดงต่อนายเล้งนางติ๊กง้วนว่าจำเลยทั้งสองเป็นเจ้าพนักงานตำรวจขอตรวจค้นตัวบุคคลทั้งสอง และได้กระทำการเป็นเจ้าพนักงานตรวจค้นตัวบุคคลทั้งสองโดยจำเลยมิได้เป็นเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๕, ๘๓ จำเลยที่ ๑ รับสารภาพ จำเลยที่ ๒ ปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษานายอุทัยจำเลยที่ ๑ ผิดประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๕ จำคุก ๖ เดือน ลดรับสารภาพกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๓ เดือน ยกฟ้องเฉพาะจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ว่า ได้กระทำผิดคราวเดียวกับความผิดเรื่องปล้น ศาลทหารกรุงเทพฯ(ศาลอาญา) พิพากษาจำคุกแล้วสิทธินำคดีนี้มาฟ้องระงับแล้ว
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า สิทธินำคดีมาฟ้องระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๔) แล้ว พิพากษาแก้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ด้วย ผู้ว่าคดี ฯ ฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาแล้ว ข้อเท็จจริงตามที่โจทก์นำสืบได้ความว่า วันเกิดเหตุจำเลยทั้งสองกับพวกเข้าล้อมนายเล้งกับพวกแล้วจำเลยที่ ๑ บอกว่า อั๊วเป็นตำรวจพร้อมกับเอาบัตรประจำตัวแลบกระเป๋าเสื้อขอค้นนายเล้งกับพวกเชื่อจึงยอมให้ค้น จำเลยที่ ๑ กับพวกค้นแล้วไม่ได้ของผิดกฎหมาย จำเลยทั้งสองกับพวกจึงเอามีดออกขู่เอานาฬิกาข้อมือของนายเล้งไป ศาลทหารกรุงเทพฯ ลงโทษจำคุกจำเลยทั้ง ๒ ฐานปล้นแล้ว วินิจฉัยว่า การแสดงตัวเป็นเจ้าพนักงานตำรวจและกระทำการเป็นเจ้าพนักงานตำรวจโดยมิได้เป็นเจ้าพนักงานตำรวจที่มีอำนาจกระทำการนั้น
นายอุทัยจำเลยที่ ๑ ได้กระทำไปครบองค์ความผิดอันเป็นการเสร็จเด็ดขายอยู่ในตัวไปตอนหนึ่งแล้ว เมื่อไม่ได้ของผิดกฎหมาย จำเลยที่ ๑ กับพวกจึงเอามีดออกขู่ทำการปล้นทรัพย์ เป็นการเริ่มกรรมใหม่ขึ้นอีกกรรมหนึ่ง ถ้าได้ของผิดกฎหมาย นายอุทัยจำเลยที่ ๑ กับพวกจะทำการปล้นต่อไปหรือไม่ หรือจะจัดการกับของผิดกฎหมายที่ค้นได้อย่างไร ยังเป็นสิ่งที่น่าพิจารณาอยู่ ดังนี้ ถือได้ว่าการกระทำของนายอุทัยจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดหลายกรรมต่างกันตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๑ สิทธินำคดีมาฟ้องยังไม่ระงับไป ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๓๙(๔)
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
