คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจลักลอบมีน้ำสุราเถื่อนไว้ในครอบครอง โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ภาษีชั้นใน
จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่าตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๖ ม.๘ ตอน ๒ คดีจำต้องได้ความว่า น้ำสุราที่จำเลยมีไว้ต้องทราบว่าเป็นสุราเถื่อน แต่คดีไม่ได้ความว่าจำเลยทราบว่าเป็นสุราเถื่อน แม้จะให้การรับสารภาพก็ลงโทษไม่ได้ พิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฏีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์แสดงว่าจำเลยรู้ว่าสุรานั้นเป็นสุราเถื่อนและทั้งจำเลยก็มิได้ต่อสู้ในข้อนี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๘ แห่ง พ.ร.บ. ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๖
