คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจเป็นคนร้ายลักนาฬิกาของผู้เสียหายไป ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๘๘
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสืบพยานผู้เสียหาย ๑ ปากแล้วงดสืบพยานต่อไป เพราะคำผู้เสียหายมีว่า เวลาราวเที่ยงวันผู้เสียหายเดินผ่านร้านจำเลยซึ่งเคยรู้จักชอบพอกันมาก่อน จำเลยจับข้อมือผู้เสียหายให้ซื้อของ ผู้เสียหายว่าไม่ซื้อ แล้วจะกลับมาซื้อ และดึงมือจากจำเลย นาฬิกาผู้เสียหายซึ่งสายหนังเก่าขาดหลุดอยู่ในมือจำเลย จำเลยแบให้ดูและว่านาฬิกาอยู่นี่ ผู้เสียหายว่าให้เก็บไว้ด้วย กินข้าวแล้วจะมาเอาเวลา ๑๓.๐๐ น. ผู้เสียหายมาที่ร้านจำเลยแต่ไม่พบจำเลย จนเวลา ๑๕.๐๐ น.จึงพบจำเลย จำเลยกลับปฏิเสธว่าไม่ได้เอานาฬิกาไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นผิดฐานลักทรัพย์ เป็นเรื่องยักยอกมากกว่า ลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม วิ.อาญา มาตรา ๑๙๒ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า (๑) ที่โจทก์ฎีกาเรื่องว่าจำเลยมีเจตนาลักทรัพย์หรือไม่นั้นเป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้าม (๒)
ที่โจทก์ฎีกาว่าผู้เสียหายมอบนาฬิกาให้จำเลยรักษาต่อไปนั้นเป็นการมอบให้รักษาเท่าที่จำเป็นเพื่อมิให้ทรัพย์หายในระยะเวลาอันสั้นการครอบครองยังอยู่ที่ผู้เสียหาย ต้องมีผิดฐานลักทรัพย์นั้น เห็นว่าตามรูปคดีเป็นเรื่องที่ผู้เสียหายเจตนามอบการครอบครองนาฬิกาให้แก่จำเลยแล้ว (๓) ที่โจทก์ว่าศาลจะต้องฟังพยานโดยตลอดก่อนวินิจฉัยคดีจึงจะชอบด้วยวิธีพิจารณานั้น เห็นว่าเป็นเรื่องเถียงดุลยพินิจของศาล
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
