คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 299 - 302/2545นาย มานพ ทองเจริญโจทก์นาย สุรพล วรรณากรกิจจำเลยนาย สุรพล วรรณากรกิจ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 118 วรรคสอง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54 วรรคหนึ่งความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง มิใช่ข้อกฎหมาย จึงอุทธรณ์ไม่ได้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 54 ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย จำเลยทั้งสี่สำนวนเห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยที่ว่า การเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานั้นเป็นการเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่โดยไม่เป็นธรรมหรือไม่ และมีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าชดเชยหรือไม่นั้น ล้วนเป็นปัญหาข้อกฎหมาย และคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางที่ว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่แล้วเป็นคำพิพากษาที่ขัดต่อความหมายของคำว่าเลิกจ้างในบทบัญญัติของพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118 วรรคสอง อุทธรณ์ของจำเลยจึงเป็นปัญหาข้อกฎหมาย โปรดรับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 41,48) คดีทั้งสี่สำนวนนี้
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้รวมการพิจารณาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่าโจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงินคนละ 1,980 บาท แก่โจทก์ที่ 1 กับที่ 2 เป็นเงิน 960 บาท แก่โจทก์ที่ 3 เป็นเงิน1,860 บาท แก่โจทก์ที่ 4 และชำระค่าชดเชยเป็นเงินคนละ 118,800 บาท แก่โจทก์ที่ 1กับที่ 2 เป็นเงิน 43,200 บาท แก่โจทก์ที่ 3 และเป็นเงิน 111,600 บาท แก่โจทก์ที่ 4 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปีของเงินสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และร้อยละ 15 ต่อปีของเงินค่าชดเชยดังกล่าว นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์แต่ละคน
จำเลยทั้งสี่สำนวนอุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับดังกล่าว (อันดับ 40) จำเลยทั้งสี่สำนวนจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 41) คำสั่ง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางพิจารณาพยานหลักฐานของโจทก์และจำเลยแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2544 จำเลยโดยนายประเสริฐผู้รับมอบหมายได้บอกเลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่จริง ที่จำเลยอุทธรณ์โดยแสดงเหตุผลต่าง ๆ เพื่อให้ศาลฎีการับฟังว่า จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ทั้งสี่แต่โจทก์ทั้งสี่ได้ลาออกจากงานโดยสมัครใจ เป็นอุทธรณ์ที่โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 วรรคหนึ่ง คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อ
