คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยฆ่านายเหลาตายโดยเจตนาขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่า กระทำโดยป้องกันตัว ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัว แต่การที่จำเลยฟันผู้ตายคราวแรกแล้วยังฟันอีก ๒ ที เป็นการเกินสมควรแก่เหตุ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า เป็นการป้องกันพอสมควรแก่เหตุ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ทางพิจารณาได้ความว่า คืนโจทก์หา เวลาราว ๒๐ นาที มีคนขว้างเรือนจำเลย ๆ ถือขวานกับไฟฉายลงเรือนไปดู พบผู้ตาย ผู้ตายได้ใช้มีดไล่แทงจำเลย ๆ วิ่งหนีขึ้นบรรไดเรือนนายนวน ผู้ตายไล่ตามขึ้นไป ไปจนมุมที่หัวบรรไดเรือน โดยเกิดติดประตูเข้าเรือนนายนวนไม่ได้ จึงเกิดทำร้ายกันขึ้น ผู้ตายถูกทำร้ายถึงแก่ความตายในที่นั้น ซึ่งศาลล่างฟังต้องกันว่า เป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุหรือไม่ ในข้อนี้
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายนั้น เนื่องจากผู้ตายเป็นผู้ก่อเหตุ และไล่ตามแทงจำเลยก่อน เมื่อจำเลยหนีไปจนมุมอยู่ที่หัวบรรได ผู้ตายยังตามขึ้นไปจะแทงอีก การที่จำเลยฟันครั้งแรกแล้วยังฟันต่อไปอีกนั้น เมื่อพิจารณาถึงว่าขณะนั้นเป็นเวลาฉุกละหุกประกอบกับเวลาค่ำคืน และผู้ตายก็ถือมีดอยู่ในมือ อาจจะแทงเอาขณะใดก็ได้ การที่จำเลยทำร้ายผู้ตายไปเช่นนั้น ไม่เป็นการสมควรแก่เหตุ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
