คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามสัญญากู้ยืมจำนวน100,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่1 มกราคม 2530 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พยานหลักฐานของโจทก์จึงมีน้ำหนักดีกว่าพยานหลักฐานของจำเลย ฟังได้ว่าจำเลยกู้เงินจากโจทก์จำนวน120,000 บาท ในปี 2529 โดยไม่ได้ทำหลักฐานเป็นหนังสือไว้ แล้วต่อมาจำเลยได้ทำสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.1 ให้โจทก์ไว้สัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.1 จึงไม่ใช่นิติกรรมอำพรางสัญญานายหน้าแต่อย่างใด และแม้ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่จำเลยนำสืบว่า ขณะที่จำเลยเขียนสัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.1 และลงชื่อเป็นผู้กู้ในสัญญานั้นไม่มีบุคคลอื่นลงชื่อเป็นพยานในสัญญา โดยพยานดังกล่าวได้ลงชื่อเป็นพยานในสัญญากู้เงินในภายหลังก็ตาม ข้อเท็จจริงดังกล่าวก็ไม่มีผลทำให้สัญญากู้เงินเอกสารหมาย จ.1 เสื่อมเสียไปแต่อย่างใดเพราะไม่มีกฎหมายบัญญัติว่าหลักฐานแห่งการกู้ยืมเงินเป็นหนังสือนั้นจะต้องมีลายมือชื่อของพยานด้วย ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาให้จำเลยใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยตามฟ้องให้แก่โจทก์นั้น ชอบแล้ว"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
