คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ยกที่ดิน 9 ไร่ให้จำเลยโดยเสน่หา จำเลยบังอาจกล่าวคำหมิ่นประมาทโจทก์อย่างร้ายแรงและไม่อุปการะเลี้ยงดูโจทก์ จึงขอให้บังคับจำเลยโอนที่ดินคืนแก่โจทก์จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยได้รับที่ดินจากโจทก์โดยมีค่าภารติดพันจำเลยไม่ได้หมิ่นประมาทโจทก์ โจทก์มิได้ยากจนกับตัดฟ้องว่าคดีขาดอายุความศาลชั้นต้นฟังว่า ข้อฟ้องที่ว่าจำเลยหมิ่นประมาทโจทก์นั้นขาดอายุความแล้ว ข้อเลี้ยงดูก็ไม่มีพยานสนับสนุนให้พอฟังได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยหมิ่นประมาทโจทก์เมื่อเดือนยี่ พ.ศ. 2499 ยังไม่ขาดอายุความนั้น แม้จะถือว่ายังไม่ขาดอายุความจริง แต่คำพูดที่ว่า "ไม่ให้อยากได้ไปฟ้องเอา" เท่านี้หาเป็นคำหมิ่นประมาทไม่ ส่วนข้อเลี้ยงดูนั้นเห็นว่าโจทก์ไม่ใช่เป็นคนยากไร้ จำเลยเองน่าเห็นใจว่าจะไม่สามารถเจียดให้โจทก์ยิ่งกว่า
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
