คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้กู้ยืมจำนวน 2,703,603.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปีของต้นเงินจำนวน 2,047,164.55 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน2,047,164.55 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 19 ต่อปี นับแต่วันที่ 2พฤษภาคม 2538 จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยคิดถึงวันฟ้องต้องไม่เกิน 656,438.72 บาท
จำเลยยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่และแก้ไขคำร้องว่าจำเลยเป็นบุคคลล้มละลายตามคำพิพากษาศาลแพ่งในคดีหมายเลขแดงที่ ล.152/2533 หนี้กู้ยืมคดีนี้เกิดขึ้นภายหลังที่จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง และจำเลยไม่ทราบมาก่อนว่าถูกโจทก์ฟ้องเพิ่งมาทราบเมื่อมีการส่งคำบังคับแล้ว จึงมิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาโจทก์คัดค้านว่า โจทก์นำส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้จำเลยณ ภูมิลำเนาของจำเลย จึงเป็นการส่งโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว จำเลยจงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้องและให้ค่าคำร้องเป็นพับจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "การยื่นคำร้องขอพิจารณาใหม่ของจำเลยดังกล่าวหากศาลมีคำสั่งตามคำร้องย่อมมีผลทำให้ศาลต้องหยิบยกปัญหาในเรื่องหนี้ของจำเลยขึ้นพิจารณาใหม่ จึงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับทรัพย์ของจำเลย
เมื่อจำเลยเป็นบุคคลล้มละลายอำนาจในการต่อสู้คดีย่อมเป็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 22 ซึ่งบัญญัติว่า "เมื่อศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของลูกหนี้แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แต่ผู้เดียวมีอำนาจดังต่อไปนี้(3) ประนีประนอมยอมความหรือฟ้องร้องหรือต่อสู้คดีใด ๆ เกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้" แม้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะมาแถลงต่อศาลว่าไม่ติดใจคัดค้านคำขอพิจารณาใหม่ก็ไม่ทำให้อำนาจในการต่อสู้คดีของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เปลี่ยนแปลงไป จำเลยจึงไม่มีสิทธิที่จะยื่นคำขอให้พิจารณาใหม่ด้วยตนเอง ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
