คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เมื่อวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๔๗๘ โจทก์กู้เงินบิดาจำเลยและมอบนาให้บิดาจำเลยไว้ และได้ทำหนังสือสัญญาไว้ว่า "ถ้าเมื่อถึงสัญญาไม่ได้นำเงินขายนี้มาให้กับผู้ถือสัญญา ผู้ให้สัญญาเอาที่นาแปลงซึ่งตั้งอยู่ที่หูอาง หมู่ที่ ๒ ตำบลไม้ฝาด ยกให้กับผู้ถือสัญญาให้เป็นการเสร็จไป เมื่อผู้ให้สัญญาจะไถ่ที่นารายนี้ ให้ผู้ถือสัญญาคิดค่าดอกเบี้ยตามกฎหมาย โจทก์ไปขอไถ่เมื่อ พ.ศ.๒๔๘๘ จำเลยไม่ยอมให้ไถ่ โจทก์จึงฟ้องขอไถ่ จำเลยต่อสู้ว่าบิดาจำเลยปกครองมากว่า ๑๐ ปี คดีขาดอายุความแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ไถ่ได้
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สัญญาที่กล่าวแล้วเป็นสัญญามอบที่นาให้บิดาจำเลยแต่มีข้อแม้ว่า ถ้าโจทก์ต้องการไล่ก็ไถ่ได้แต่ต้องเสียดอกเบี้ย เรื่องนี้บิดาจำเลยมิได้ฟ้องขอให้โจทก์ไถ่คงทิ้งสัญญาไว้ตามเดิม โจทก์จึงขอไถ่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น
