คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลย ๆ ให้การรับว่าได้ทำกรมธรรม์สัญญากู้โจทก์จริง แต่ต่อสู้ว่าเป้นนิติกรรมอำพราง ชั้นพิจารณา จำเลยแถลงรับว่าได้ทำเอกสารให้โจทก์จริง แต่มิได้รับเงินและไม่เคยชำระดอกเบี้ยให้โจทก์เลย ต่อมาศาลสอบถามจำเลยอีกครั้ง การกู้เงินรายนี้จำเลยไม่ได้รับเงินสัญญานั้นเป็นโฆษะ ศาลชั้นต้นสั่งว่างดสืบพะยานแล้ว จำเลยจะสืบว่าไม่ได้รับเงินไปตามสัญญานั้นไม่ได้เพราะในเอกสารระบุว่าจำเลยได้รับเงินไปถูกต้องแล้ว จึงสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยเสียพะยานบุคคลในข้อนนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยแถลงว่าจะสืบว่าไม่ได้รับเงินไปเลย สัญญาจึงเป็นโมฆะ ส่วนข้อหลอกลวงไม่ได้กล่าวถึงแสดงว่าไม่ติดใจต่อสู้และสืบ สัญญานี้ทำที่อำเภอ จำเลยจะนำสืบดังนั้นไม่ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าในครั้งแรกจำเลยได้ให้การต่อสู้ไว้แล้วว่าเอกสารที่ดจทก์ฟ้อง เป็นนิติกรรมอำพรางโดยโจทก์หลอกลวงให้จำเลยทำขึ้น จำเลยมิได้รับเงินไปจากโจทก์ส่วนข้อที่จำเลยแถลงต่อศาลในครั้งหลังว่าจำเลยจะสืบว่าการกู้เงินรายนี้ จำเลยไม่ได้รับเงิน สัญญาเป็นโมฆะ แต่จะไม่ได้รับเงินหรือเป็นโมฆะโดยเหตุไรนั้น หาได้กล่าวให้ปรากฎไม่ เห็นว่าที่ศาลจดไว้เพียงเท่านี้ ก็เป็นหัวข้อโดยย่อเท่านั้น ส่วนเหตุอย่างไรนั้นก็คงต้องเป็นไปตามคำให้การเดิมและคำแถลงครั้งแรกของจำเลย เมื่อเป็นเช่นนี้ จำเลยก็น่าสืบได้เพราะเป็นการสืบแสดงว่าเอกสารนั้นไม่สมบูรณ์ตามข้อยกเว้นของมาตรา ๙๔ วรรคท้ายประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับ ให้จำเลยมีสิทธินำพะยานเข้าสืบได้ตามข้อต่อสู้ของจำเลย
