คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า โจทก์เป็นกรรมการไต่สวนจำเลย ๆ ได้ยินคำร้องต่อข้าหลวงประจำจังหวัด ขอให้ตั้งกรรมการไต่สวนใหม่ โดยหาว่าโจทก์ไต่สวนไม่เป็นธรรมโจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยหมิ่นประมาท ศาลยกฟ้องโจทก์จึงฟ้องขึ้นใหม่หาว่าเวลาโจทก์ทำการไต่สวนจำเลยได้กล่าวคำหยาบขึ้นว่าถามอย่างหมา ๆ ไม่มีความรู้กว่าหมาก็เลือกให้มานั่งฟังการไต่สวนเป็นการหมิ่นประมาทโจทก์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนตามศาลเดิมว่าคดีก่อนเป็นเรื่องหาว่าจำเลยยื่นคำร้องต่อข้าหลวงประจำจังหวัดเป็นการหมิ่นประมาทส่วนคดีนี้เป็นเรื่องหาว่าจำเลยกล่าวคำหมิ่นประมาทโจทก์ในเวลาทำการไต่สวน
โจทก์ฟ้องได้ไม่ซ้ำคดี จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๑๖ จำเลยฎีกาว่าข้อหาในคดีนี้โจทก์ได้ยื่นคำร้องเพิ่มเติมฟ้องในคดีก่อนไว้ด้วยแล้วถือเหมือนว่าได้ฟ้องและตัดสินเสร็จไปแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จริงอยู่โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอเพิ่มเติมไว้ แต่ศาลไม่รับคำร้องให้เป็นฟ้องเพิ่มเติม โจทก์จึงได้ฟ้องคดีนี้อีกสำนวนหนึ่ง ในคดีก่อนศาลหาได้วินิจฉัยประเด็นที่โจทก์หาในคดีนี้ด้วยไม่ แลศาลจะวินิจฉัยไม่ได้อยู่เองเพราะศาลไม่รับฟ้องเพิ่มเติม
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
