คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๔ ก.ย.๙๔ เวลากลางวันจำเลยกับพวกอีกหลายคนบังอาจสมคบกันลักเอามันสำปะหลังของนายอินซึ่งปลูกไว้ในไร่ไป ๑๐ เกวียนราคา ๒,๐๐๐ บาท เหตุเกิดที่ตำบลหนองรี อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธ ต่อสู้ว่ามันสำปะหลังที่จำเลยขุดนั้นเป็นของจำเลยปลูกไว้ในที่ดินโฉนดเลขที่ ๒๖๓๐ ที่จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิอันสมบูรณ์ ในวันพิจารณาศาลชั้นต้นสอบถามนายอินผู้เสียหายและจำเลยต่างแถลงรับว่าที่ดินที่ปลูกมันสำปะหลังที่จำเลยขุดเอาไปนั้นเป็นที่ดินส่วนหนึ่งในโฉนดที่ ๒๖๓๐ ซึ่งมีชื่อจำเลยและนางอัวมารดาผู้เสียหายซึ่งภรรยาจำเลยถือกรรมสิทธิร่วมกันนางอัวตายแล้ว ผู้เสียหายถือว่าที่ดินเป็นมรดกได้แก่ผู้เสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้วจึงให้งดสืบพยานโจทก์และฟังว่าจำเลยกระทำไปโดยไม่มีเถยยะจิตเป็นโจร
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาปรึกษาคดีนี้แล้วเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่าเพียงเท่าที่ผู้เสียหายและจำเลยต่างแถลงรับกันมายังไม่พอวินิจฉัยชี้ขาดว่าจำเลยได้ทำผิดดังข้อหรือหรือไม่ จำเป็นต้องฟังคำพยานของทั้งสองฝ่ายให้สิ้นกระแสความก่อน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว จึงให้ยกฎีกาจำเลย โดยพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
