คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2161 - 2165/2531นายสำเริง วงษ์ทอง กับพวกโจทก์บริษัทบีสไพท์ฟิดติ้งอินดัสตรี จำกัดจำเลยบริษัทบีสไพท์ฟิดติ้งอินดัสตรี จำกัด จำเลยผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ป.วิ.พ. ม. 225ความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่าอุทธรณ์จำเลยเกี่ยวกับเงินโบนัสจำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากันมาในศาลแรงงาน ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 จึงไม่รับอุทธรณ์เรื่องนี้ นอกจากเรื่องดังกล่าวให้รับอุทธรณ์จำเลยเห็นว่า ตามคำให้การของจำเลยข้อ 5 จำเลยได้กล่าวไว้แล้ว โดยแจ้งชัดว่าโจทก์ทุกคนไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินโบนัสเพราะโจทก์ทุกคนถูกเลิกจ้างโดยมีความผิด และถูกเลิกจ้างก่อนถึงกำหนดวันจ่ายเงินโบนัสหรือไม่เข้าหลักเกณฑ์การจ่ายเงินโบนัสตามข้อตกลงที่ทำไว้ และในวันนัดพิจารณาศาลก็ได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ว่า โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยและเงินโบนัสหรือไม่เพียงใดอีกทั้งตามบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง ซึ่งเป็นเอกสารที่จำเลยอ้างเป็นพยานส่งต่อศาลก็ได้กำหนดหลักเกณฑ์และเงื่อนไขการจ่ายเงินโบนัสให้แก่พนักงานของจำเลยไว้
ดังนั้นที่จำเลยอุทธรณ์เกี่ยวกับเงินโบนัสจึงเป็นเรื่องที่จำเลยได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลแรงงานกลางโปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยในเรื่องดังกล่าวไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ทั้งห้าแถลงคัดค้าน (อันดับ 61)คดีทั้งห้าสำนวนนี้
ศาลแรงงานกลางพิจารณาพิพากษารวมกันโดยให้เรียกโจทก์สำนวนแรกว่าโจทก์ที่ 1 เรียงตามลำดับจนถึงโจทก์ที่ 5ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ที่ 1โจทก์ที่ 2 โจทก์ที่ 3 และโจทก์ที่ 5 คนละ 13,500 บาท โจทก์ที่ 4จำนวน 27,000 บาท และจ่ายเงินโบนัสให้โจทก์คนละ 4,500 บาทคำขอนอกจากนี้ให้ยกนางพูนศรีบิงคลาศัย ผู้พิพากษาสมทบฝ่ายนายจ้าง มีความเห็นแย้งโดยเห็นควรพิพากษาให้ถือว่าค่าจ้างของโจทก์ทั้งห้าคนเป็นไปตามอัตราค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายแรงงาน คือ 73 บาท ต่อวันส่วนประเด็นข้ออื่นไม่บ่งหลักฐานที่แน่ชัด จึงมีความเห็นเช่นเดียวกับคำพิพากษาจำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งรับอุทธรณ์บางข้อและไม่รับบางข้อดังกล่าว (อันดับ 55)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 57)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า
จำเลยให้การต่อสู้คดีไว้เพียงว่าโจทก์ทุกคนไม่มีสิทธิฟ้องเรียกเงินโบนัส เพราะถูกเลิกจ้างโดยมีความผิดและถูกเลิกจ้างก่อนถึงกำหนดวันจ่ายโบนัส หรือไม่เข้าเงื่อนไขหลักเกณฑ์การจ่ายเงินโบนัส ตามข้อตกลงที่ทำไว้ มิได้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ให้แจ้งชัดว่าโจทก์ไม่มีสิทธิได้รับโบนัสเพราะผิดเงื่อนไขหรือหลักเกณฑ์ข้อไหนอย่างไร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าในทางพิจารณายังไม่ปรากฏว่าในรอบปีที่ผ่านมาจำเลยมีผลกำไรนอกจากนี้หลักเกณฑ์การจ่ายโบนัสยังต้องประกอบด้วยเงื่อนไขเรื่องจำนวนวันหยุด วันลา ขาดงาน ถูกตักเตือน มาทำงานสาย ถูกสั่งพักงานมาคำนวณการจ่ายโบนัส จึงถือได้ว่าเป็นการอุทธรณ์ในข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในชั้นศาลแรงงานกลาง ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522มาตรา 31 ให้ยกคำร้อง
