คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้กำลังกายเข้ากอดปล้ำข่มขืนกระทำชำเรานางสาวไสว เหวี่ยน จนสำเร็จความใคร่คนละ 1 ครั้ง อันมีลักษณะเป็นการโทรมหญิงและจำเลยทั้งสามได้ร่วมกันใช้ไม้เป็นอาวุธตีทำร้ายฆ่านายบุญเรือง ศิริดำรงค์ จนถึงตายเพื่อความสะดวกในการที่จำเลยกระทำข่มขืนชำเราและเพื่อปกปิดการกระทำผิด ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289, 276, 281, 83 และริบของกลางจำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธฐานข่มขืน รับว่าตีทำร้ายผู้ตายแต่ไม่มีเจตนาฆ่าจำเลยที่ 2 ที่ 3 ให้การกระทำเพียงกอดปล้ำนางสาวไสว ไม่ได้ข่มขืนกระทำชำเรา และไม่ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ฆ่านายบุญเรืองศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดจริงตามฟ้อง พิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289(6)(7), 276, 281, 83 ให้ลงโทษเฉพาะกระทงหนักที่สุด มาตรา 289(6) (7) ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ประกอบด้วยมาตรา 52 (2)
ลดมาตราส่วนโทษตามมาตรา 75, 76 ให้จำเลยคนละกึ่งแล้ววางโทษจำคุกจำเลยทั้งสามคนละ 15 ปี ลดโทษให้ตามมาตรา 78 อีกคนละ 1 ใน 3 คงจำคุกคนละ 10 ปี ไม้ของกลางริบจำเลยทั้ง 3 และโจทก์ร่วมอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้ง 3 ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทั้งสามได้ร่วมข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย อันเข้าลักษณะเป็นการโทรมหญิง พิเคราะห์รูปคดีแล้วเห็นว่า จำเลยทั้ง 3 มีเจตจำนงร่วมกันที่จะแย่งผู้เสียหายจากผู้ตายเพื่อข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย การที่จำเลยคนหนึ่งเข้ากำจัดขัดขวางผู้ตายด้วยวิธีใดก็ตาม ก็ย่อมจะอยู่ในวิถีทางเพื่อประโยชน์ร่วมกันของจำเลยทุกคน ซึ่งจำเลยทุกคนอาจเล็งเห็นผลแห่งการกระทำนั้นได้ เมื่อผู้เสียหายเบิกความว่าเมื่อจำเลยที่ 2 เข้ากอดปล้ำผู้เสียหาย
ผู้เสียหายร้องให้ผู้ตายช่วย จำเลยที่ 2ได้ร้องว่า ฆ่ามันให้ตายอย่าให้มันช่วย ดังนั้น เมื่อจำเลยที่ 1 ทำร้ายผู้ตายถึงแก่ความตาย จำเลยที่ 2 ที่ 3 ก็ย่อมต้องร่วมกันรับผิดเป็นตัวการร่วมกระทำผิดด้วยกันกับจำเลยที่ 1ปรากฏว่า ไม้ไผ่ของกลางอันเป็นอาวุธที่จำเลยใช้ทำร้ายเป็นไม้ไผ่ตันมีรูเล็ก ๆ ขนาดนิ้วก้อย ยาวประมาณ 2 ศอก โตขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร บาดแผลที่ผู้ตายได้รับเป็นบาดแผลรุนแรงถึงขนาดทำให้กะโหลกศีรษะแตกแยกเป็น 4 เสี่ยง ย่อมแสดงให้เห็นว่า เกิดจากการถูกตี ไม่ใช่ถูกขว้าง และการที่จำเลยที่ 1 ใช้อาวุธดังกล่าวตีผู้ตายอย่างรุนแรงจนเกิดบาดแผลเช่นนั้น จำเลยที่ 1 ย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำได้ว่า อาจทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายได้ จำเลยทุกคนจึงมีความผิดฐานสมคบร่วมกันฆ่าผู้ตายโดยเจตนาประกอบด้วยเหตุฉกรรจ์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(6)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
