คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายปลีกไม้ขีดไฟโดยราคากลัดละ 12 1/2 สตางค์ซึ่งเกินราคาสูงสุดที่คณะกรมการควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ซึ่งคณะกรมการจังหวัดอุบลได้กำหนดไว้เพียงกลัดละ 11 สตางค์ ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยได้ขายไม้ขีดไฟในราคาห่อละ 1 บาท 10 สตางค์ตามราคาควบคุม แต่ได้เรียกค่าขนส่งเพิ่มห่อละ 15 สตางค์จำเลยยังไม่ผิดตามฟ้อง และประกาศและกฎหมายที่โจทก์ฟ้องก็ได้ยกเลิกแล้วโดยพระราชบัญญัติยกเลิกกฎหมายบางฉบับซึ่งใช้บังคับในภาวะคับขัน พ.ศ. 2489 คดีจึงเป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(5) พิพากษาให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนให้ยกฟ้อง ในข้อกฎหมายตาม มาตรา 39(5)โดยมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กระทำผิดหรือไม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
ประกาศของคณะกรมการฯ นั้นมิใช่เป็นกฎหมายหากเป็นเพียงคำสั่งหรือคำบังคับที่เจ้าพนักงานสั่งแก่ราษฎรและมีโทษบัญญัติไว้เป็นพิเศษสำหรับการฝ่าฝืนคำสั่งนั้นในกฎหมายว่าด้วยการควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขันเท่านั้น ฉะนั้นการที่ได้มีประกาศในภายหลังยกเลิกการควบคุมสิ่งของนั้น ๆ หากกระทบกระเทือนถึงความผิดที่ได้กระทำการขัดคำสั่งในขณะกระทำนั้นไม่ คดีไม่ระงับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(5) หรืออาญา มาตรา 8
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงแห่งคดีแล้วพิพากษาใหม่
