คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่านางกวยกล่าวหานายร้อยโทเชยว่าข่มขืนชำเราบนโรงแรม ในวันกล่าวหานั้นจำเลยไปต่างจังหวัด เมื่อจำเลยกลับมาทราบเรื่องว่านางกวยญาติของตนถูกข่มขืน จำเลยจึงไปที่โรงแรมและเขียนลงในบัญชีโรงแรมช่องประจำเดือนธันวาคม ๒๔๘๐ ว่า "แต่วันที่ ๒ ถึงวันที่ ๓ ไม่มีผู้ใดมาพัก แต่วันที่ ๓ มีนายร้อยโทเชยมาพักสัก ๑ ชั่วโมงก็ไป ไม่ได้นอนค้างคืนจึงไม่ได้ลงไว้"
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปลอมหนังสือ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การจดนั้นเป็นการแสดงว่า เป็นข้อความที่เจ้าของโรงแรมหรือผู้จัดการเป็นผู้จดเขียนไว้แต่เดิมย่อมเป็นการปลอมหนังสือตาม ม.๒๒๒(๑) และอาจเสียหายแก่เจ้าของหรือผู้จัดการโรงแรมและนายร้อยโทเชยได้ จำเลยจึงต้องมีความผิด ข้อที่จำเลยแก้ตัวว่าจำเลยจดเพื่อเป็นพะยานแห่งความสัตย์จริงที่เกิดซึ่งจำเลยเชื่อโดยสุจริตใจนั้นไม่เป็นข้อแก้ตัว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ซึ่งให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๒๓
